Numbers 16

¹Otóż Korah, syn Ichhara, syna Kehata, syna Lewiego, wraz z Dathanem i Abiramem, synami Eliaba, i Onem, synem Pallua, syna Rubena, podnieśli się do buntu,

²I stanęli przed Mojżeszem wraz z pewnymi spośród synów Izraela, dwustu pięćdziesięcioma książętami ludu, mężami zasławnego imienia, którzy mieli miejsce w zebraniu ludu.

³Zebrali się przeciwko Mojżeszowi i przeciwko Aaronowi, i powiedzieli do nich: Już dosyć! Wszyscy bowiem są święci, każdy z nich, i Pan jest pośród nich; dlaczego więc wynosicie się ponad lud Pański?

⁴Gdy to usłyszał Mojżesz, padł na twarz;

⁵I powiedział do Koraha i jego wspólników: Jutro Pan okaże, kto jest Jego, i kto jest święty, i kto może się do Niego zbliżyć; tego, którego wybierze Pan, sprowadzi do siebie.

⁶Uczyńcie więc to: weźcie Korah i wszystka jego gromada naczynia do spalania kadzidła;

⁷I włóżcie w nich kadzidło na ogień przed Panem jutro; a ten mąż, którego Pan wybierze, będzie święty: zbyt wiele na siebie bierzecie, synowie Lewiego.

⁸I powiedział Mojżesz do Koraha: Posłuchajcie teraz, synowie Lewiego:

⁹Czy mało wam, że Bóg Izraela wyodrębnił was z reszty Izraela, aby się do Niego zbliżyć i służyć w przybytku Pańskim, i stać przed ludem, aby dla niego sprawować służbę;

¹⁰Że sprowadził Cię i wszystkich braci twoich, synów Lewiego, do siebie? I teraz chcecie być kapłanami?

¹¹Ty więc i wszyscy twoi zwolennicy zebraliście się przeciwko Panu; a Aaron, co on jest, że wznosicie przeciwko niemu oskarżenia?

¹²Potem Mojżesz posłał po Dathana i Abirama, synów Eliaba; lecz oni odpowiedzieli: Nie pójdziemy.

¹³Czy mało ci, że wyprowadziłeś nas z ziemi pełnej mleka i miodu, byśmy poginęli na pustyni, lecz jeszcze chcesz panować nad nami?

¹⁴A nadto nie wprowadziłeś nas do ziemi pełnej mleka i miodu, ani nie dałeś nam dziedzictwa pól i winnic: oczy tych ludzi chcesz wydrażnić? Nie pójdziemy.

¹⁵Wtedy Mojżesz zaś bardzo się rozgniewał i rzekł do Pana: Nie zwracaj uwagi na ich ofiarę; nie wziąłem ani jednego osła od nich, ani nikomu z nich nie wyrządziłem złego.

¹⁶I powiedział Mojżesz do Koraha: Ty i wszyscy twoi zwolennicy stawcie się przed Panem jutro, ty i oni oraz Aaron;

¹⁷A każdy z was niech weźmie naczynię do spalania kadzidła i włoży w nie kadzidło; każdy niech przyniesie swoje naczynie przed Pana, dwieście pięćdziesiąt naczyń; ty i Aaron, każdy ze swoim naczyniem.

¹⁸Każdy z nich wziął swe naczynie, włożył w nie ogień i kadzidło, i stanęli przed drzwiami Namiotu Spotkania z Mojżeszem i Aaronem.

¹⁹I zwołał Korah całą gromadę przeciwko nim przed drzwia Namiotu Spotkania; a chwała Pańska ukazała się wszystkiemu ludowi.

²⁰I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona:

²¹Oddzielcie się od tej gromady, aby Ja mógł ją w mgnieniu oka zniszczyć.

²²Wtedy padli na twarze i mówili: O Boże, Boże duchów wszelkiego ciała, czy dla winy jednego człowieka rozpalisz się gniewem na całą gromadę?

²³I rzekł Pan do Mojżesza:

²⁴Powiedz ludowi: Oddalcie się od namiotu Koraha, Dathana i Abirama.

²⁵Mojżesz zaś powstał i poszedł do Dathana i Abirama, a starszyzna Izraela poszła z nim.

²⁶I powiedział ludowi: Oddalcie się teraz od namiotów tych niegodziwych ludzi, nie dotykając niczego, co do nich należy, abyście nie ponieśli kary za ich grzechy.

²⁷Wszyscy oddalili się od namiotu Koraha, Dathana i Abirama; ci zaś wyszli do drzwi swoich namiotów ze swoimi żonami, synami i małymi dziećmi.

²⁸I powiedział Mojżesz: Po tym poznacie, że Pan mnie posłał, aby dokonać wszystkich tych dzieł, i że nie uczynił je z siebie samego;

²⁹Jeśli ci ludzie umrą zwykłą śmiercią, jak wszyscy ludzie, to Pan mnie nie posłał.

³⁰Ale jeśli Pan uczyni coś nowego i ziemia otworzy się i pochłonie ich wraz ze wszystkim, co do nich należy, i pójdą żywcem do Szeolu, wówczas poznajcie, że ludzie ci wzgardzili Panem.

³¹I gdy skończyła się jeszcze ta mowa, rozpękła się ziemia pod nimi;

³²I otworzyła się ziemia i połknęła ich, ich rodziny i wszystkich ludzi, którzy byli z Korahem, i cały ich majątek.

³³Zeszli żywcem do Szeolu oni i wszystko, co im należało, i ziemia się nad nimi zamknęła, i zostali wytępieni spośród gromady.

³⁴A wszyscy Izraelici, którzy byli wokół nich, uciekli na dźwięk ich krzyku, mówiąc: Żeby nas nie pochłonęła ziemia!

³⁵A ogień wyszedł od Pana i pochłonął owych dwustu pięćdziesięciu mężczyzn, którzy składali kadzidło.

³⁶I rzekł Pan do Mojżesza:

³⁷Powiedz Eleazarowi, synowi kapłana Aarona, aby wyjął z ognia naczynia do spalania kadzidła, bo są one święte, i rozsypał ogień;

³⁸A naczynia tych ludzi, którzy ukarali się swym życiem za swój grzech, niech zostaną przerobione na blaszkę do pokrycia ołtarza; bo były ofiarowane przed Panem i są święte; niech będą znamieniem dla synów Izraela.

³⁹Przyjął więc Eleazar kapłan naczynia miedzianych, które ofiarowali spaleni, i przerobił je na blaszę do pokrycia ołtarza,

⁴⁰Jako pamiątkę dla synów Izraela, aby nikt, kto nie jest z potomstwa Aarona, nie zbliżał się, aby spalać kadzidło przed Panem, aby nie stał się jak Korah i jego zwolennicy; jak Pan mówił do niego przez Mojżesza.

⁴¹A dnia następnego narzekali wszyscy synowie Izraela na Mojżesza i na Aarona, mówiąc: Wy uśmierciliście lud Pański.

⁴²I gdy gromada zebrała się przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi, zwrócili się ku Namiotowi Spotkania, i oto obłok go przykrył, a chwała Pańska się ukazała.

⁴³I przystąpili Mojżesz i Aaron przed Namiot Spotkania.

⁴⁴I rzekł Pan do Mojżesza:

⁴⁵Oddalcie się od tej gromady, aby Ja mógł ją w mgnieniu oka zniszczyć. I padli na twarze.

⁴⁶I powiedział Mojżesz do Aarona: Weź naczynie i włóż do niego ogień z ołtarza, i kadzidło, i pośpiesz się do gromady, aby ich oczyścić z grzechu; bo gniew Pański wyszedł, i już śmierć się rozprzestrzenia.

⁴⁷I Aaron wziął naczynie, jak powiedział Mojżesz, i biegł pośród gromady; i oto już śmierć się rozprzestrzeniała pośród ludu; i włożył kadzidło, aby oczyścić lud z grzechu.

⁴⁸I stanął pomiędzy umarłymi a żyjącymi, i śmierć się ustała.

⁴⁹Czternaście tysięcy siedmiuset ludzi umarło z powodu tej śmierci, prócz tych, którzy poginęli wskutek sprawy Koraha.

⁵⁰A Aaron wrócił do Mojżesza do drzwi Namiotu Spotkania; i śmierć się ustała.