Numbers 22

¹I dzieci Izraela wyruszyły w drogę i rozbili obóz na równinach Moabu, poza Jordanem, naprzeciw Jerycha.

²I Balak, syn Sippara, widział wszystko, co Izrael uczynił Amorytom.

³I Moab bardzo się bał ludu, bo go było wiele; i Moab był przerażony ze względu na dzieci Izraela.

⁴I Moab powiedział do starszyzny Midjanu: Teraz ta multitud zeżre wszystko, co nas otacza, jak wół żre trawę polną. A Balak, syn Sippara, był wówczas królem Moabu.

⁵I wysłał posłów do Balaama, syna Beora, do Pethor, która leży nad Rzeką, do ziemi synów jego ludu, aby go wezwać, mówiąc: Oto naród wyszedł z Egiptu; oto zasłania twarz ziemi i stoi naprzeciw mnie.

⁶Przyjdź teraz, proszę cię, złorzecz mi ten naród; albowiem jest on za mocny dla mnie: może będę mógł go porazić i będę mógł go wypędzić z ziemi; bo wiem, że kogo ty błogosławisz, ten jest błogosławiony, a kogo ty złorzeczysz, ten jest złorzeczony.

⁷I starszyzna Moabu i starszyzna Midjanu wyszli, mając w ręku zapłatę za wróżbę; i przyszli do Balaama i mówili do niego słowa Balaka.

⁸I powiedział im: Zostańcie tu w nocy, a ja wam przynieść będę odpowiedź, jak Pan będzie do mnie mówić; i książęta Moabu pozostali z Balaamem.

⁹I Bóg przyszedł do Balaama i powiedział: Których ludzi masz z sobą?

¹⁰I Balaam powiedział do Boga: Balak, syn Sippara, król Moabu, wysłał do mnie, mówiąc:

¹¹Oto naród, który wyszedł z Egiptu, zasłania twarz ziemi; teraz przyjdź, złorzecz mi go; może będę mógł walczyć z nim i będę mógł go wypędzić.

¹²I Bóg powiedział do Balaama: Nie będziesz iść z nimi; nie będziesz złorzeczył temu ludowi; albowiem błogosławiony jest.

¹³I Balaam wstał rano i powiedział książętom Balaka: Idźcie do waszej ziemi; albowiem Pan odmawia mi pozwolenia, aby iść z wami.

¹⁴I książęta Moabu wstali i poszli do Balaka i powiedzieli: Balaam odmawia przyjścia z nami.

¹⁵I Balak posłał jeszcze raz książąt, liczniej i bardziej godnych.

¹⁶I przyszli do Balaama i powiedzieli mu: Tak mówi Balak, syn Sippara: Niech cię nic nie powstrzymuje od przyjścia do mnie:

¹⁷albowiem będę cię wynosił do wielkiej czci, a cokolwiek powiesz do mnie, uczynię: przyjdź tedy, proszę cię, złorzecz mi ten naród.

¹⁸I Balaam odpowiedział i powiedział do sług Balaka: Gdyby mi Balak dał dom pełen srebra i złota, nie mogę przekroczyć słowa Pana, mego Boga, aby uczynić mniej lub więcej.

¹⁹Teraz tedy, proszę was, zostańcie tu także w nocy, abym poznał, co Pan będzie do mnie mówić dále.

²⁰I Bóg przyszedł do Balaama w nocy i powiedział do niego: Jeśli ludzie przyszli, aby cię wezwać, wstań, idź z nimi; ale tylko słowo, które Ci powiem, to uczynisz.

²¹I Balaam wstał rano i osiodłał swoją oślicę i poszedł z książętami Moabu.

²²I gniew Boży zapłonął, bo poszedł; i anioł Pana stanął na drodze jako przeciwnik jego. A on jechał na swojej oślicy, i dwaj jego słudzy byli z nim.

²³I oślica ujrzała anioła Pana stojącego na drodze z mieczem wyciągniętym w ręce; i oślica zboczył z drogi i poszła na pole; i Balaam uderzył osłicę, aby ją zawrócić na drogę.

²⁴Wtedy anioł Pana stanął na wąskiej ścieżce między winnicami, mur z jednej strony i mur z drugiej strony.

²⁵I oślica ujrzała anioła Pana i przycisnęła się do muru i przygniótła nogę Balaama do muru; i uderzył ją znowu.

²⁶I anioł Pana poszedł dalej i stanął na wąskim miejscu, gdzie nie było drogi na prawo ani na lewo.

²⁷I oślica ujrzała anioła Pana i padła pod Balaamem; i gniew Balaama zapłonął i uderzył osłicę swoim kijem.

²⁸I Pan otworzył usta oślicy, i ona powiedziała do Balaama: Co ci uczyniłem, że mnie uderzyłeś trzy razy?

²⁹I Balaam powiedział do oślicy: Ponieważ mnie wyśmiałaś, o, żebym miał miecz w ręce, bo cię zabiłbym teraz.

³⁰I oślica powiedziała do Balaama: Czy nie jestem twoją osłicą, na której jechałeś przez całe twoje życie do tego dnia? czy zawsze mi się to zdarzało? i on powiedział: Nie.

³¹Wtedy Pan otworzył oczy Balaama, i ujrzał anioła Pana stojącego na drodze z mieczem wyciągniętym w ręce; i skłonił głowę i padł na twarz.

³²I anioł Pana powiedział do niego: Dlaczego uderzyłeś swoją osłicę trzy razy? Oto ja wyszedłem jako przeciwnik, ponieważ droga twoja jest przewrotna przede mną:

³³i oślica ujrzała mnie i zboczył przede mną trzy razy; gdyby nie zboczył przede mną, zapewnie teraz byś cię zabił i osłicę byś zachował przy życiu.

³⁴I Balaam powiedział do anioła Pana: Zgrzeszyłem; albowiem nie wiedziałem, że ty stoisz na drodze przeciwko mnie; teraz tedy, jeśli się tobie to nie podoba, cofnę się.

³⁵I anioł Pana powiedział do Balaama: Idź z ludźmi; ale tylko słowo, które Ci powiem, to powiesz. I Balaam poszedł z książętami Balaka.

³⁶I gdy Balak usłyszał, że Balaam przyszedł, wyszedł mu naprzeciw do Miasta Moabu, które leży nad Arnonem, na najdalszej granicy.

³⁷I Balak powiedział do Balaama: Czyż nie posłałem do ciebie, aby cię wezwać? dlaczego nie przyszedłeś do mnie? Czy nie jestem w stanie cię wynieść do czci?

³⁸I Balaam powiedział do Balaka: Oto jestem przy tobie; ale czy mam jakąkolwiek moc, aby cokolwiek mówić? Słowo, które Bóg wkłada w moje usta, to będę mówić.

³⁹I Balaam poszedł z Balakiem i przyszli do Kiriat-Chuzot.

⁴⁰I Balak złożył w ofierze woły i owce, i posłał do Balaama i do książąt, którzy byli z nim.

⁴¹I stało się rano, że Balak wziął Balaama i wprowadził go na wysokie miejsca Baala; i widział stamtąd koniec ludu.