Numbers 23

¹I Balaam rzekł do Balaka: Postaw mi tu siedem ołtarzy i przygotujesz mi tu siedem wołów i siedem baranów.

²I Balak uczynił, jak powiedział Balaam; i Balak i Balaam złożyli na każdym ołtarzu wołu i баrana.

³I Balaam rzekł do Balaka: Stań przy twojej ofierze palonej, a ja pójdę; może Pan wyjdzie mi na spotkanie i cokolwiek mi pokaże, powiem ci. I poszedł na wysoki szczyt.

⁴I Bóg spotkał się z Balaamem i rzekł do niego: Postawiłem siedem ołtarzy i złożyłem na każdym ołtarzu wołu i баrana.

⁵I Pan włożył słowo w usta Balaama i rzekł: Wróć do Balaka i powiesz tak.

⁶I wrócił do niego, a oto stał przy swojej ofierze palonej, on i wszyscy książęta Moabu.

⁷I rozpoczął swoją mowę i rzekł: Balak, król Moabu, przywiódł mnie z Aram, z gór wschodu, mówiąc: Chodź, przeklnij mi Jakuba, i chodź, groź mi Izraelowi.

⁸Jakże mogę przeklną́ć tego, którego Bóg nie przeklął? I jakże mogę groźć temu, któremu Pan nie groził?

⁹Bo z szczytu skal widzę go, i z pagórków patrzę na niego: oto lud ten będzie mieszkać osobno i nie będzie liczony między narody.

¹⁰Któż może policzyć pył Jakuba i liczbę czwartej części Izraela? Niech mi umrzeć śmiercią sprawiedliwych, a niech mój koniec będzie taki jak jego!

¹¹I Balak rzekł do Balaama: Co ty uczynił mi? Wziąłem cię, abyś przeklął moich nieprzyjaciół, a oto błogosławiłeś im całkowicie.

¹²I odpowiedział i rzekł: Czyż nie muszę strzec, aby mówić to, co Pan włożył w moje usta?

¹³I Balak rzekł do niego: Chodź proszę ze mną na inne miejsce, skąd możesz ich zobaczyć; zobaczysz tylko koniec ich, a nie zobaczysz ich wszystkich; i przeklnij mi ich stamtąd.

¹⁴I przywiódł go na pole Cofim, na szczyt Pisgi, i pobudował siedem ołtarzy, i złożył wołu i баrana na każdym ołtarzu.

¹⁵I rzekł do Balaka: Stań tu przy twojej ofierze palonej, a ja pójdę tam na spotkanie Pana.

¹⁶I Pan spotkał się z Balaamem i włożył słowo w jego usta, i rzekł: Wróć do Balaka i powiedz tak.

¹⁷I gdy przyszedł do niego, oto stał przy swojej ofierze palonej, i książęta Moabu z nim. I Balak rzekł do niego: Co powiedział Pan?

¹⁸I rozpoczął swoją mowę i rzekł: Powstań, Balak, i słuchaj; posłuchaj mnie, synu Sipory:

¹⁹Bóg nie jest człowiekiem, żeby kłamał, ani synem człowieka, żeby się żalował: czy powiedział, a nie uczyni? Czy mówił, a nie spełni?

²⁰Oto otrzymałem nakaz błogosławić: i on błogosławił, a ja nie mogę tego zmienić.

²¹Nie widział nieprawości w Jakubie, i nie zobaczył przewrotności w Izraelu: Pan, jego Bóg, jest z nim, i okrzyk króla jest między nimi.

²²Bóg wyprowadził ich z Egiptu; ma on siłę jednorożca.

²³Zaiste, nie ma czarów przeciwko Jakubowi, ani wróżbiarstwa przeciwko Izraelowi: według tego czasu będzie powiedziane o Jakubie i o Izraelu: Co uczynił Bóg!

²⁴Oto lud powstanie jako wielki lew, i podniesie się jako młody lew: nie położy się, aż pożre łupu i napije się krwi zabitych.

²⁵I Balak rzekł do Balaama: Ani go przeklnij wcale, ani błogosławiaj wcale.

²⁶A Balaam odpowiedział i rzekł do Balaka: Czyż ci nie powiedziałem, mówiąc: Wszystko, co Pan powie, to muszę uczynić?

²⁷I Balak rzekł do Balaama: Chodź proszę, przyprowadzę cię na inne miejsce; może się Pan spodoba, żebyś mógł mi ich przeklną́ć stamtąd.

²⁸I Balak przywiódł Balaama na szczyt Peor, który wychodzi na Jeszimun.

²⁹I Balaam rzekł do Balaka: Postaw mi tu siedem ołtarzy i przygotujesz mi tu siedem wołów i siedem баranów.

³⁰I Balak uczynił, jak powiedział Balaam, i złożył wołu i баrana na każdym ołtarzu.