Numbers 24

¹Kiedy Balaam ujrzał, że Panu spodobało się błogosławić Izraelowi, nie uciekł się, jak poprzednio, do sztuk czarodziejskich, lecz zwrócił swoje oblicze ku pustyni,

²I podniósłszy oczy, ujrzał Izraela rozbite tam obozami, uporządkowane według swoich pokoleń; i duch Boży zstąpił na niego.

³I opanowany duchem, mówił: To są słowa Balaama, syna Beora, słowa człowieka, którego oczy są otwarte:

⁴Mówi ten, którego uszy są otwarte dla słów Bożych, który widział widzenie od Władcy wszystkich, padając na twarz, lecz mając oczy otwarte:

⁵Jak piękne są namioty twoje, o Jakubie, przybytki twoje, o Izraelu!

⁶Rozciągają się jak doliny, jak ogrody nad rzeką, jak kwitnące drzewa zasadzone przez Pana, jak cedry nad wodami.

⁷Narody będą się lękać jego mocy, jego ramię będzie na wielkich narodach: jego król będzie wyższy niż Agag, i jego królestwo będzie wielkie w chwale.

⁸To Bóg wyprowadził go z Egiptu; jego rogi są jak rogi bawołu górskiego; narody walczące przeciwko niemu będą jego pokarmem, kości ich będą złamane, a strzałami jego będą zranieni.

⁹Zasnął na boku jak lew i jak lwiąc: kto śmie go obudzić? Błogosławiony będzie każdy, kto ciebie błogosławi, a przeklęty każdy, kto ciebie przeklinać będzie.

¹⁰Wtedy Balak rozpłonął się gniewem na Balaama i, machając gniewnie rękami, mówił do niego: Posłałem po ciebie, abyś mi przeklął wrogów moich, a ty oto trzy razy im błogosławisz!

¹¹Uciekaj szybko do swojego kraju: miałem zamiar obdarzyć cię honorem, ale Pan ciebie od honoru powstrzymał.

¹²Wtedy Balaam powiedział do Balaka: Czyż nie powiedziałem mężom, których ty do mnie posłałeś:

¹³Gdyby mi Balak dał dom swój pełen srebra i złota, nie mogę przekroczyć rozkazu Pańskiego, aby czyniać dobrze lub źle z woli mej własnej; cokolwiek Pan powie, to będę mówić?

¹⁴Przeto teraz idę do swego ludu: lecz najpierw dam ci znać, co naród ten uczyni narodowi twojemu w dniach przyszłych.

¹⁵I powziął zaś swoją mowę i mówił: To są słowa Balaama, syna Beora, słowa tego, którego oczy są otwarte:

¹⁶Mówi ten, którego ucho jest otwarte dla słów Bożych, który zna Najwyższego, który widział widzenie od Władcy wszystkich, padając na twarz i mając oczy otwarte:

¹⁷Widzę go, ale nie teraz: patrzę na niego, ale nie blisko: gwiazda wypłynie z Jakuba, i berło władzy z Izraela, niszczące krańce Moabu i głowę wszystkich synów Seta.

¹⁸Edom będzie jego dziedzictwem, i położy koniec ludowi z Seiru.

¹⁹I Izrael będzie coraz potężniejszy, a Jakub będzie panował nad swymi wrogami.

²⁰Potem zwróciwszy oczy na Amalek, powziął zaś swoją mowę i mówił: Amalek był pierwszym z narodów, lecz jego los będzie zniszczeniem na wieki.

²¹I patrząc na Kenitów, powziął zaś swoją mowę i mówił: Mocne jest twoje mieszkanie, i bezpieczne twoje siedlisko w skale.

²²Ale jednak Kennici będą zniszczeni, aż Asyryjczyk cię wziąć do niewoli.

²³I powziął zaś swoją mowę i mówił: Lecz kto będzie żył, gdy Bóg to uczyni?

²⁴A okręty przyjdą ze strony Kitim, uciskając Asyrię i uciskając Ebera, i oni również będą zniszczeni jak tamci.

²⁵Wtedy Balaam powstał i poszedł do swego domu; a Balak odszedł.