Philippians 2

¹Jeśli więc istnieje jakakolwiek zachęta w Chrystusie, jeśli jakakolwiek pociecha miłości, jeśli jakakolwiek wspólnota Ducha, jeśli jakakolwiek czułość i współczucie,

²dopełnijcie mojej radości, abyście mieli te same myśli, tę samą miłość, jednomyślność, jedność ducha;

³nie czyńcie niczego ze względu na spór lub próżną chwałę, ale w pokorze ducha każdy niech uznaje drugiego za lepszego od siebie;

⁴nie patrzcie każdy na swoje sprawy, ale każdy patrzcie także na sprawy drugich.

⁵Macie tę myśl w sobie, która była także w Chrystusie Jezusie:

⁶który, istniejąc w postaci Boga, nie uważał równości z Bogiem za coś, co należy porwać,

⁷ale uniżył się, przyjmując postać sługi, czyniąc się podobnym do ludzi;

⁸i będąc znaleziony w postaci jako człowiek, uniżył się, czyniąc się posłusznym aż do śmierci, nawet śmierci na krzyżu.

⁹Dlatego też Bóg wysoko go wywyższył i dał mu imię, które jest ponad wszystkie imiona;

¹⁰aby w imię Jezusa każde kolano się schyliło, niebieskich, ziemskich i podziemnych,

¹¹i aby każdy język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

¹²Przetem, moi ukochani, jak zawsze się słuchaliście, nie tylko w mojej obecności, ale teraz tym bardziej w mojej nieobecności, pracujcie nad swoim zbawieniem ze strachem i drżeniem;

¹³albowiem Bóg jest tym, który działa w was zarówno chęć, jak i działanie, dla swojej godności.

¹⁴Czyńcie wszystko bez narzekania i wątpliwości:

¹⁵abyście byli niewinni i bezbetni, dziećmi Bożymi bez skazy pośród rodzaju przewrotnego i przewrażliwego, wśród którego jawiecie się jako światła na świecie,

¹⁶trzymając słowo życia; abym miał, czym się chlubić w dniu Chrystusa, że nie biegłem na próżno ani nie pracowałem na próżno.

¹⁷Tak, i jeśli jestem złożony w ofierze i służbie waszej wiary, cieszę się i raduje razem z wami wszystkimi:

¹⁸i w ten sam sposób radujcie się także wy i cieszcie się razem ze mną.

¹⁹Ale mam nadzieję w Panu Jezusie wkrótce do was posłać Tymoteusza, abym i ja był w dobrym humorze, gdy poznam wasz stan.

²⁰Albowiem nie mam nikogo równomyślnego, kto by szczerze dbał o wasz stan.

²¹Albowiem wszyscy szukają swoje, nie rzeczy Jezusa Chrystusa.

²²Lecz znacie jego sprawdzenie, że jako dziecko służy ojcu, tak on służył ze mną na rzecz rozszerzenia ewangelii.

²³Jego tedy mam nadzieję posłać zaraz, gdy tylko się dowiem, jak się ze mną potoczy:

²⁴ale zaufam Panu, że i sam wkrótce przyjdę.

²⁵Ale uważałem za konieczne posłać do was Epafrodyta, mojego brata i wspólnika oraz wspólnego żołnierza, i waszego posłańca oraz sługę mej potrzeby;

²⁶albowiem tęsknił za wami wszystkimi i był wielce zasmucony, ponieważ słyszeliście, że był chory:

²⁷rzeczywiście bowiem był chory aż blisko śmierci: ale Bóg zmiłował się nad nim; i nie tylko nad nim, ale i nade mną, abym nie miał smutku na smutku.

²⁸Pośleję go tedy z większym pośpiechem, abyście, gdy go znowu zobaczycie, uradowali się, a ja byłem mniej zasmucony.

²⁹Przyjmijcie go tedy w Panu ze wszelką radością; i takiego człowieka czćcie:

³⁰albowiem dla dzieła Chrystusa przybliżył się do śmierci, narażając swoje życie, aby uzupełnić to, co brakowało w waszej służbie wobec mnie.