Proverbs 1

¹De spreuken van Salomo, de zoon van David, koning van Israël:

²Om wijsheid en onderwijzing te kennen; Om de woorden van verstandigheid te onderscheiden;

³Om onderwijzing in verstandig handelen te ontvangen, In gerechtigheid, recht en billijkheid;

⁴Om de eenvoudigen voorzichtigheid te geven, Kennis en bezonnenheid aan de jongeman:

⁵Opdat de wijze man hoort en toeneemt in lering; Opdat de man van verstand tot degelijk raad gelangt:

⁶Om een spreuk te verstaan, en gelijkenissen, De woorden en raadselen der wijzen.

⁷De vrees des HEREN is het begin der kennis; Maar dwazen verachten wijsheid en onderwijzing.

⁸Mijn zoon, luister naar het onderricht van uw vader, En verlaat niet de lering van uw moeder:

⁹Want zij zullen een sieraad zijn om uw hoofd te sieren, En kettingen om uw hals.

¹⁰Mijn zoon, indien zondaren u verleiden, gaat niet toe.

¹¹Zeggen zij: Ga met ons mee, laat ons in hinderlaag liggen naar bloed; Laat ons in het verborgene op onschuldigen loeren zonder oorzaak;

¹²Laat ons hen levend verzwelgen als het dodenrijk, En geheel, gelijk zij die in den afgrond nederdalen.

¹³Wij zullen allerlei kostbare goederen vinden. Wij zullen onze huizen vol roof maken.

¹⁴Gij zult uw lot onder ons werpen. Wij allen zullen één beurs hebben.

¹⁵Mijn zoon, wandel niet in de weg met hen. Houd uw voet af van hun pad,

¹⁶Want hun voeten hollen naar het kwaad. Zij haasten zich bloed te vergieten.

¹⁷Want vergeefs wordt het net uitgespreid in het gezicht van enig vogel:

¹⁸Maar deze loeren op hun eigen bloed. Zij liggen in hinderlaag voor hun eigen leven.

¹⁹Zo gaat het allen die naar winst belust zijn. Het beneemt het leven aan haar bezitters.

²⁰De wijsheid roept op straat. Zij verheft haar stem op de openbare plaatsen.

²¹Zij roept op het hoofd van drukke plaatsen. Bij de ingang van de stadspoorten spreekt zij haar woorden:

²²Hoe lang, gij eenvoudigen, zult gij de eenvoudigheid liefhebben? Hoe lang zullen spotters zich verlustigen in spot, En dwazen kennis haten?

²³Keert u bij mijn bestraffing. Zie, ik zal mijn geest op u uitstorten. Ik zal u mijn woorden bekend maken.

²⁴Omdat ik heb geroepen en gij hebt geweigerd; Omdat ik mijn hand heb uitgestrekt en niemand heeft opgelet;

²⁵Maar gij hebt al mijn raad genegeerd, En hebt van mijn bestraffing niets willen weten;

²⁶Ook ik zal lachen om uw ramp. Ik zal spotten wanneer schrik u overkomt;

²⁷Wanneer schrik u als een storm overkomt, Wanneer uw ramp als een wervelwind over u komt; Wanneer benauwdheid en angst u treffen.

²⁸Dan zullen zij mij aanroepen, maar ik zal niet antwoorden. Zij zullen mij ijverig zoeken, maar mij niet vinden;

²⁹Omdat zij kennis hebben gehaat, En de vrees des HEREN niet hebben gekozen.

³⁰Zij hebben van mijn raad niets willen weten. Zij hebben al mijn bestraffing veracht.

³¹Daarom zullen zij eten van de vrucht van hun eigen weg, En verzadigd zijn van hun eigen plannen.

³²Want de afvalligheid der eenvoudigen zal hen doden. De zorgeloze veiligheid der dwazen zal hen verderven.

³³Maar wie naar mij luistert zal zich veilig vestigen, En zal gerust zijn, zonder vrees voor onheil.