Proverbs 1

¹Spreuken van Salomo, zoon van David, koning van Israël:

²Om wijsheid en onderricht te kennen, Om de uitspraken van verstand te begrijpen,

³Om onderricht van wijsheid te ontvangen, Gerechtigheid, oordeel en oprechtheid,

⁴Om den eenvoudigen voorzichtigheid te geven, Den jongeling kennis en beraadslaging.

⁵(De wijze hoort en vermeerder lering, En de verstandige verkrijgt raadgevingen.)

⁶Om een spreuk en zijn aangename betekenis te begrijpen, Woorden der wijzen en hun scherpe uitspraken.

⁷De vreze des HEREN is het begin der kennis, Wijsheid en onderricht hebben dwazen veracht!

⁸Hoor, mijn zoon, de onderwijzing van uw vader, En verlaat niet de wet van uw moeder,

⁹Want zij zijn een sierlijke krans voor uw hoofd, En ketenen voor uw hals.

¹⁰Mijn zoon, indien zondaren u verleiden, weiger niet.

¹¹Indien zij zeggen: Kom met ons, wij loeren op bloed, Wij bespieden in het verborgene de onschuldige zonder oorzaak,

¹²Wij zullen hen gelijk de Scheool levend verslinden, En geheel gelijk degenen die in de kuil nederdalen,

¹³Alle dierbaar bezit zullen wij vinden, Wij zullen onze huizen met buit vervullen,

¹⁴Uw loon zult gij met ons werpen, Eén beurs zal voor ons allen zijn.'

¹⁵Mijn zoon! ga niet in de weg met hen, Weerhou uw voet van hun pad,

¹⁶Want hun voeten hollen naar het kwaad, En zij haasten zich om bloed te vergieten.

¹⁷Voorwaar, tevergeefs wordt het net uitgespreid voor de ogen van enig vogel.

¹⁸En zij loeren op hun eigen bloed, Zij bespieden in het verborgene hun eigen leven.

¹⁹Alzo gaat het hun die oneerlijk gewin najagen, Het leven van zijn bezitters neemt het weg.

²⁰De wijsheid roept op de straat luid uit, Op de pleinen geeft zij haar stem voort,

²¹Aan het hoofd der menigten roept zij, In de openingen der poorten, In de stad spreekt zij haar woorden:

²²Hoe lang nog, gij eenvoudigen, bemint gij eenvoudigheid? En hebben de spotters hun spotten lief? En haten dwazen de kennis?

²³Keert u terug op mijn bestraffing, zie, ik zal mijn geest over u uitgieten, Ik zal u mijn woorden bekend maken.

²⁴Omdat ik heb geroepen en gij hebt geweigerd, Ik heb mijn hand uitgestrekt en niemand sloeg acht daarop,

²⁵En gij hebt al mijn raad veracht, En mijn bestraffing hebt gij niet gewild.

²⁶Ook ik zal bij uw ramp lachen, Ik zal u bespotten wanneer uw vrees komt,

²⁷Wanneer uw vrees komt als een verwoesting, En uw ramp komt als een wervelwind, Wanneer over u kommer en benauwordheid komen.

²⁸Dan zullen zij mij roepen en ik zal niet antwoorden, Zij zullen mij ijverig zoeken en mij niet vinden.

²⁹Omdat zij de kennis hebben gehaat, En de vreze des HEREN niet hebben gekozen.

³⁰Zij hebben zich met mijn raad niet willen verenigen, Zij hebben al mijn bestraffing veracht,

³¹En zij zullen eten van de vrucht van hun weg, En zich verzadigen van hun eigen raadgevingen.

³²Want de afkering der eenvoudigen doodt hen, En de zelfgenoegzaamheid der dwazen brengt hen te gronde.

³³Maar wie naar mij luistert, zal gerust wonen, En vrij van vrees voor het kwaad.'