Proverbs 8

¹Roept de wijsheid niet, en verheft het verstand zijn stem?

²Op de toppen der hoge plaatsen, aan den weg, waar de paden elkander ontmoeten, stelt zij zich neer;

³Naast de poorten, aan de ingang der stad, bij het ingaan der deuren, roept zij luid:

⁴Tot u, gij mannen, roep ik; en mijn stem is tot de kinderen der mensen.

⁵Gij eenvoudigen, leert voorzichtigheid; en gij dwazen, bekomt een verstandig hart.

⁶Hoort, want ik zal voortreffelijke dingen spreken; en de opening mijner lippen zal rechtvaardigheid zijn.

⁷Want mijn mond spreekt waarheid; en goddeloosheid is een gruwel voor mijn lippen.

⁸Al de woorden mijner mond zijn in rechtvaardigheid; er is niets krom of verkeerd daarin.

⁹Zij zijn allen duidelijk voor dengene die verstand heeft, en recht voor degenen die kennis vinden.

¹⁰Neemt mijn onderricht aan, en niet zilver; en kennis liever dan uitgelezen goud.

¹¹Want wijsheid is beter dan robijnen; en al wat men verlangen kan, is daarmede niet te vergelijken.

¹²Ik, de wijsheid, heb voorzichtigheid tot mijn woning gesteld, en heb kennis en beraadslaging gevonden.

¹³De vreze des HEREN is het haten van het kwaad; hoogmoed, hooghartigheid en de booze weg, en de valse mond, haat ik.

¹⁴Mij is raad en werkelijk inzicht; ik ben het verstand; mij is kracht.

¹⁵Door mij regeren koningen, en decreteren vorsten gerechtigheid.

¹⁶Door mij heersen vorsten, en edelen, ja, alle richters der aarde.

¹⁷Ik heb lief degenen die mij liefhebben; en degenen die mij vroeg zoeken, zullen mij vinden.

¹⁸Rijkdom en eer zijn bij mij; blijvend vermogen en gerechtigheid.

¹⁹Mijn vrucht is beter dan goud, ja, dan fijn goud; en mijn inkomsten beter dan uitgelezen zilver.

²⁰Ik wandel in de weg der gerechtigheid, in het midden der paden des rechts;

²¹Opdat ik degenen die mij liefhebben, substantie zal doen erfenis nemen, en zal hun schatkamers vervullen.

²²De HEER bezat mij in het begin van zijn weg, voor zijn werken van ouds.

²³Ik ben ingesteld van eeuwigheid af, van den beginne, voor de aarde was.

²⁴Toen er nog geen afgonden waren, werd ik voortgebracht; toen er nog geen fonteinen waren die vol waters stroomden.

²⁵Voor dat de bergen waren vastgesteld, voor dat de heuvelen, werd ik voortgebracht;

²⁶Terwijl Hij nog niet de aarde had gemaakt, noch de velden, noch het eerste stof van de wereld.

²⁷Toen Hij de hemelen vast stelde, was ik daar; toen Hij een kring trok op het vlak der diepte,

²⁸Toen Hij de wolken daarboven vast maakte, toen de fonteinen der diepte sterk werden,

²⁹Toen Hij der zee haar perk gaf, dat de wateren zijn gebod niet zouden overtreden, toen Hij de grondvesten der aarde bepaalde;

³⁰Toen was ik bij Hem als een kunstenaar; en ik was Zijn lust dagelijks, blijde voor Zijn aangezicht te zijn,

³¹Blijde op de bewoonbare aarde; en mijn lust was bij de kinderen der mensen.

³²Nu dan, mijn zonen, hoort naar mij; want gezegend zijn zij die mijn wegen bewaren.

³³Hoort onderricht, en wordt wijs, en verwerpt het niet.

³⁴Gezegend is de man die mij hoort, wakende dagelijks aan mijn poorten, wachtende aan de posten mijner deuren.

³⁵Want wie mij vindt, vindt het leven, en zal genade bij de HEER verkrijgen.

³⁶Maar wie tegen mij zondigt, schendt zijn eigen ziel; al degenen die mij haten, hebben de dood lief.