Psalms 107

¹Wysławiajcie Pana, albowiem dobry jest; albowiem na wieki miłosierdzie Jego.

²Niech mówią odkupieni Pańscy, których odkupił z ręki nieprzyjacielskiej;

³I zgromadził ich z ziem, ze wschodu i z zachodu, z północy i z południa.

⁴Błądzili na pustyni na drodze samotnej; nie znaleźli miasta do mieszkania.

⁵Głodni i spragnieni, dusza ich słabła w nich.

⁶Wówczas zawołali do Pana w utrapieniu swoim, a On wybawił ich z niedostatków ich.

⁷I poprowadził ich drogą prostą, aby poszli do miasta siedziby.

⁸O gdyż by ludzie wysławiali Pana za dobroć Jego i za działa cudowne Jego wobec synów ludzkich!

⁹Albowiem sycił duszę pragną­cą, i duszę głodną napełniał dobroć.

¹⁰Siedli w ciemności i w cieniu śmierci, uwiązani w niedostatku i żelazie;

¹¹Dlatego że się zbuntowali przeciwko słowom Boga i radę Najwyższego wzgardzili.

¹²Przetoż ukorzyć serce ich pracą; upadli, i nikogo nie było, kto by im pomógł.

¹³Wówczas zawołali do Pana w utrapieniu swoim, a On ich wybawił z niedostatków ich.

¹⁴Wyprowadził ich z ciemności i z cienia śmierci, i rozwiązał więzy ich.

¹⁵O gdyż by ludzie wysławiali Pana za dobroć Jego i za działa cudowne Jego wobec synów ludzkich!

¹⁶Albowiem połamał bramy miedziane i żelazne zasuwy roztrzaskał.

¹⁷Głupi dla nieprawości swojej i dla grzechów swojego są uciśnieni.

¹⁸Wszelki pokarm wzdraga się duszy ich, a bliscy są bram śmierci.

¹⁹Wówczas zawołali do Pana w utrapieniu swoim, a On ich wybawił z niedostatków ich.

²⁰Posłał słowo Swoje i uzdrowił ich, i wyzwolił ich z zatrat ich.

²¹O gdyż by ludzie wysławiali Pana za dobroć Jego i za działa cudowne Jego wobec synów ludzkich!

²²I niech składają ofiary dziękczynne i niech głoszą dzieła Jego z weselem.

²³Ci, którzy się spuszczają na morze w okrętach, którzy handel prowadzą na wodach wielkich;

²⁴Ci widzą dzieła Pana i cuda Jego w głębi.

²⁵Albowiem On rozkazuje, a podnosi się wiatr gwałtowny, który falami się unosi.

²⁶Podnoszą się aż do niebes, opadają znowu do głębin; dusza ich taje z powodu niewoli.

²⁷Kołyszą się i chwiają jak pijany mąż, i cała mądrość ich przepada.

²⁸Wówczas zawołali do Pana w utrapieniu swoim, a On ich wyprowadził z niedostatków ich.

²⁹On uczynił burzę ciszą, tak że fale jej umilkły.

³⁰Wówczas się cieszyli, że się uspokoili; i wyprowadził ich do żądanego przybytu.

³¹O gdyż by ludzie wysławiali Pana za dobroć Jego i za działa cudowne Jego wobec synów ludzkich!

³²Niech Go wysławiają w zgromadzeniu ludu i niech Go chwalą w senacie starszych.

³³On zmienia rzeki w pustynię i źródła wód w suchą ziemię;

³⁴Ziemię żyzną w jałową, dla niesprawiedliwości tych, którzy w niej mieszkają.

³⁵On zmienia pustynię w jezioro i ziemię suchą w źródła wód.

³⁶I tam usadawia głodnych, aby im miasto przygotowali do siedziby;

³⁷I sieją pola i sadzą winnice, które wydają owoce wzmożenia.

³⁸On ich błogosławi, tak że się rozmnażają bardzo; i zwierząt ich nie pozwala zmniejszać się.

³⁹Znowu zostają pomniejszeni i uciśnieni przez gnębienie, niedostatek i smutek.

⁴⁰On wylewa wzgardę na księcia i gubi go na pustyni, gdzie nie ma drogi.

⁴¹A ubogiego podnosi z niedostatku i obdarzył go rodziną jak stadem.

⁴²Sprawiedliwi będą to widzieć i weselić się; a wszelka niesprawiedliwość zamknie usta swoje.

⁴³Kto jest mądry i będzie pilnować te rzeczy, pozna miłosierdzie Pana.