Psalms 137

¹Bij de rivieren van Babylon zaten wij daar neer. Ja, wij wenen, toen wij ons Sion herrinneren.

²Aan de wilgen in het midden daarvan hingen wij onze harpen op.

³Want aldaar vroegen degenen die ons gevangen voerden ons om liederen. Degenen die ons martelden eisten vrolijke liederen: "Zing ons een van de liederen van Sion!"

⁴Hoe kunnen wij het lied des Heren zingen in een vreemd land?

⁵Indien ik u vergeet, Jerusalem, zo vergete mijn rechterhand haar kundigheid.

⁶Mijn tong kleve aan het verhemelte, indien ik u niet gedenke; Indien ik Jerusalem niet boven mijn voornaamste vreugde verhief.

⁷Gedenk, Heer, tegen de kinderen van Edom, de dag van Jerusalem; die zeiden: "Sloopt het! Sloopt het tot op zijn grondslag!"

⁸Dochter van Babylon, tot verderf bestemd, zalig zal hij zijn die u vergelt, gelijk gij ons gediend hebt.

⁹Zalig zal hij zijn, die uw kleine kinderen neemt en ze tegen de rotsen smijt.