Psalms 137

¹Nad rzekami Babilonu siedliśmy tam, tak, płakaliśmy, gdy wspominaliśmy Syjon.

²Nasze harfy powiesiliśmy na wierzbach pośród niego.

³Albowiem tam ci, którzy nas uprowadzili w niewolę, żądali od nas pieśni; a ci, którzy nas spustoszyli, żądali od nas wesołości, mówiąc: Śpiewajcie nam jedną z pieśni Syjonu.

⁴Jak śpiewać będziemy pieśń Pana na ziemi obcej?

⁵Jeśli cię zapomnię, o Jeruzaleme, niech moja ręka prawa zapomni swojej zręczności.

⁶Jeśli nie wspomnię cię, niech mój język przylgnie do podniebienia; jeśli nie postanowię Jeruzalemu ponad moją główną radość.

⁷Pamiętaj, o Panie, synów Edumu w dniu Jeruzalemu; którzy mówili: Zburzcie je, zburzcie aż do jej fundamentów.

⁸O córo Babilonu, która masz być zniszczona; błogosławiony będzie ten, który ci odda, jak nam uczyniłaś.

⁹Błogosławiony będzie ten, który weźmie i roztraska małe dzieci twoje o kamienie.