Psalms 139

¹JAHWE, gij hebt mij doorzocht, en gij kent mij.

²Gij kent mijn zitten en mijn opstaan; gij verstaat mijn gedachten van verre.

³Gij onderzoekt mijn pad en mijn rustplaats, en gij zijt bekend met al mijn wegen.

⁴Want er is geen woord op mijn tong, of zie, JAHWE, gij kent het geheel en al.

⁵Gij omsluit mij van achteren en van voren, en gij hebt uw hand op mij gelegd.

⁶Deze kennis is mij te wonderbaar; zij is te hoog, ik kan haar niet bereiken.

⁷Waar zou ik heengaan van uw Geest? Of waar zou ik voor uw aangezicht vlieden?

⁸Zou ik naar de hemel opstijgen, gij zijt daar; zou ik mijn bed in het dodenrijk bereiden, zie, gij zijt daar!

⁹Zou ik de vleugelen van het morgenrood nemen en mij in het uiterste deel van de zee vestigen;

¹⁰Ook daar zou uw hand mij leiden, en uw rechterhand zou mij grijpen.

¹¹Zou ik zeggen: Zekerlijk zal de duisternis mij overspoelen, en het licht om mij heen zal nacht zijn;

¹²Ook de duisternis verbergt zich niet voor u, maar de nacht schijnt als de dag. De duisternis is u gelijk aan het licht.

¹³Want gij hebt mijn binnenste gemaakt; gij hebt mij samengesteld in de schoot mijner moeder.

¹⁴Ik zal u danken, want ik ben op een wonderbare wijze gemaakt. Uw werken zijn wonderbaar, en mijn ziel weet dat zeer wel.

¹⁵Mijn beenderen waren niet verborgen voor u, toen ik in het verborgene gemaakt werd, geweven in de diepten der aarde.

¹⁶Uw ogen zagen mijn onvolledig lichaam, en in uw boek waren zij allen geschreven, de dagen die voor mij bepaald waren, toen nog geen een daarvan was.

¹⁷Hoe kostbaar zijn voor mij uw gedachten, o God! Hoe groot is de som derzelven!

¹⁸Zou ik hen tellen, zij zouden talrijker zijn dan het zand. Wanneer ik ontwake, ben ik nog bij u.

¹⁹O God, dat gij de goddelozen doodde! Gaat weg van mij, gij bloeddorstige mannen!

²⁰Want zij spreken tegen u goddeloos; uw vijanden nemen uw naam ijdel.

²¹JAHWE, haat ik niet degenen die u haten? En ben ik niet vol gramschap over degenen die tegen u opstaan?

²²Ik haat hen met volkomen haat; zij zijn mij vijanden geworden.

²³Onderzoekt mij, o God, en kent mijn hart; proeft mij, en kent mijn gedachten.

²⁴En zie, of er een lastercursus weg in mij is, en leidt mij op de eeuwige weg.