Psalms 17

¹<Modlitwa. Dawida.> Wysłuchaj, Panie, mojej sprawy, zwróć uwagę na mój wołanie; posłuchaj mojej modlitwy, która płynie z ust niefałszywych.

²Bądź moim sędzią, albowiem twoje oczy widzą to, co słuszne.

³Próbowałeś mego serca, szukając go w nocy; badałeś mnie i nie znalazłeś złej myśli; chciałem strzec moich ust od grzechu.

⁴Ile się tycze dzieł ludzkich, to według słowa twoich ust chroniłem się od dróg ludzi gwałtownych.

⁵Strzegłem moich stóp w twojej ścieżce; moje kroki nie zbaczały.

⁶Do ciebie wznoszę mój głos, albowiem ty mi odpowiadasz, Boże; skłoń ku mnie swoje ucho i wysłuchaj moich słów.

⁷Ukaż cudowność swojego miłosierdzia, zbawco tych, którzy pokładają ufność w twojej prawicy, przed tymi, którzy się przeciwko nim podnoszą.

⁸Strzeż mnie jako źrenicy oka, zasłaniaj mnie cieniem swoich skrzydeł,

⁹Przed niegodziwcami, którzy na mnie dokonują przemocy, i przed nieprzyjaciółmi moimi, którzy otaczają mnie z chęcią do mej śmierci.

¹⁰Zaparli się oni w swojej zapamiętałości; ich usta wymawiają słowa pychy.

¹¹Otoczyli nas naszymi krokami: mają na nas zwrócone oczy, zmuszając nas do upadku na ziemię;

¹²Podobni są lwu pragnącemu swojej zdobyczy i młodemu lwowi czającemu się w ukryciu.

¹³Powstań, Panie, stanął przeciwko jemu, poniż go mieczem twoim; wybaw mnie od niegodziwca.

¹⁴Twoją ręką, Panie, od ludzi, od ludzi tego świata, których dziedzictwem jest to życie, a których wypełniasz ukrytymi dobrami: mają ich liczę dzieci, a po ich śmierci zostawiają reszty swych majątków.

¹⁵Ja zaś w sprawiedliwości będę patrzeć na twoje oblicze: gdy się obudzę, będzie mi radością oglądać twoją postać.