Psalms 22

¹Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Dlaczego jesteś tak daleko od mojego ratunku, daleko od moich wołań?

²Boże mój, wołam do ciebie w dzień, ale nie odpowiadasz; wołam w nocy, ale nie znajduję spokoju.

³A przecież ty jesteś święty, tronie na chwałę Izraela.

⁴W tobie ufali nasi ojcowie; ufali tobie i ty ich wybawiłeś.

⁵Do ciebie wołali i byli zbawieni; w tobie ufali i nie doznali wstydu.

⁶Lecz ja jestem robakiem, a nie człowiekiem, wzgardzony przez wszystkich, pogardzany przez lud.

⁷Wszyscy, którzy mnie widzą, drwią ze mnie; wykrzywiają usta i kręcą głowami.

⁸"Polegał na Panu" — mówią — "niech go Pan ratuje. Niech go wybaczy, skoro się nim delektuje."

⁹A przecież ty wyprowadziłeś mnie z łona; sprawiłeś, że ufam tobie od piersi matki.

¹⁰Od narodzenia byłem tobie poddany; od łona matki jesteś moim Bogiem.

¹¹Nie oddalaj się ode mnie, bo bieda jest bliska, a nie mam pomocnika.

¹²Wiele byków mnie otacza; mocarni wołowie z Basanu mnie ogarniają.

¹³Rozdzierające lwy otwierają przeciwko mnie szeroko paszcze.

¹⁴Jestem wylany jak woda, wszystkie moje kości się rozłączyły. Serce moje zwróciło się w wosk; rozpłynęło się we mnie.

¹⁵Gęba moja wysechła jak skorupa, a język mój przylgnął do podniebienia; ty położyłeś mnie w pył śmierci.

¹⁶Psy mnie otaczają, banda łotrów mnie opasuje; przebijają mi ręce i nogi.

¹⁷Wszystkie moje kości są widoczne; ludzie patrzą i pożerają mnie oczami.

¹⁸Dzielą się moją odzieżą i losują mój płaszcz.

¹⁹Ale ty, Panie, nie bądź daleko ode mnie. Moja mocy, pospiesz mi na pomoc.

²⁰Wybawiaj duszę moją z miecza, moję drogocenną duszę z mocy psów.

²¹Uratuj mnie z paszczy lwów; wybawiaj mnie z rogów dzików.

²²Będę opowiadać twoje imię mojemu ludowi; w zgromadzeniu będę cię chwalił.

²³Wy, którzy się bójcie Pana, chwalcie go! Wszystko potomstwo Jakuba, czućcie do niego cześć! Reverentuję go wszyscy potomkowie Izraela!

²⁴Bo nie pogardził ani nie pogardzył uciśnionym; nie skrył swojej twarzy przed nim, ale wysłuchał jego wołania o pomoc.

²⁵Od ciebie pochodzi temat mojej pochwały w wielkim zgromadzeniu; spełnię moje śluby wobec tych, którzy się ciebie boją.

²⁶Ubodzy będą jeść i będą syci; ci, którzy szukają Pana, będą go chwalił — niech wasze serca żyją na wieki!

²⁷Wszyscy z krańców ziemi będą pamiętać i zwrócą się do Pana, i wszystkie rodziny narodów będą się kłaniać przed nim.

²⁸Bo władztwo należy do Pana i on panuje nad narodami.

²⁹Wszyscy bogaci z ziemi będą uczęszczać i oddawać cześć; wszyscy, którzy zstępują do prochu, będą się kłaniać przed nim — ci, którzy nie mogą sami siebie utrzymać przy życiu.

³⁰Potomstwo będzie mu służyć; przyszłe pokolenia będą opowiadać o Panu.

³¹Będą głosić jego sprawiedliwość, opowiadając ludowi, który jeszcze się nie narodził: On to uczynił!