Psalms 39

¹Powiedziałem: będę strzec mojej drogi, abym nie grzeszył językiem moim; będę strzec ust moich wędzidłem, dopóki bezbożny będzie przede mną.

²Byłem niemy w milczeniu, milczałem, nawet od dobra; a smutek mój się zaognił.

³Serce moje gorało we mnie; gdy rozmyślałem, ogień się rozpalał; wtedy mówiłem językiem moim:

⁴Panie, daj mi poznać koniec mój i miarę dni moich, czym ona jest; pozwól mi poznać, jak jestem słaby.

⁵Oto dni moje uczyniłeś na kształt dłoni; a żywot mój jest niczym przed Tobą; zaiste każdy człowiek w pełni swoich sił jest całkowicie marnością. Sela.

⁶Zaiste każdy człowiek chodzi w pustym widowisku; zaiste są oni niepokojeni na próżno; gromadzi bogactwa, a nie wie, kto je zbierze.

⁷A teraz, Panie, czego się spodziewam? Nadzieja moja jest w Tobie.

⁸Wybaw mnie od wszystkich moich występków; nie czyń mnie przedmiotem szyderstwa głupców.

⁹Byłem niemy, nie otworzyłem ust moich; bo Ty to uczyniłeś.

¹⁰Usuń od mnie Twoją plagę; ginę pod ciosem ręki Twojej.

¹¹Gdy za pomocą nagany karzesz człowieka za nieprawość, niszczysz jego piękność jak mola; zaiste każdy człowiek jest marnością. Sela.

¹²Wysłuchaj modlitwy mojej, Panie, i nakłoń ucho ku mojemu wołaniu; nie milcz nad moimi łzami; bo jestem przybyszem u Ciebie, osadnikiem, jak wszyscy ojcowie moi.

¹³Oszczędź mi, abym mógł się wzmocnić, zanim stąd odejdę i nie będzie mnie więcej.