Psalms 42

¹Gelijk de hert naar de waterbeek snakt, alzo snakt mijn ziel naar U, o God.

²Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God; wanneer zal ik komen en voor Gods aangezicht verschijnen?

³Mijn tranen zijn mijn spijs dag en nacht geweest, terwijl zij voortdurend tot mij zeggen: Waar is uw God?

⁴Als ik deze dingen gedenk, giet ik mijn ziel in mij uit; want ik ben gegaan met de menigte, ik ben met hen naar het huis Gods gegaan, met luide stem van vreugde en lof, met een menigte die plechtig feest hield.

⁵Waarom zijt gij neergeslagen, mijn ziel? en waarom zijt gij bekommerd in mij? Hoop op God; want ik zal Hem nog prijzen voor de hulp Zijns aanschijns.

⁶Mijn God, mijn ziel is neergeslagen in mij; daarom zal ik U gedenken uit het land Jordaan en uit de Hermonieten, van de berg Mizar.

⁷Diepte roept tot diepte bij het geluid Uwer watervallen; al Uw golven en Uw baren zijn over mij gegaan.

⁸Overdag zal de HERE Zijn goedertierenheid bevelen, en in de nacht zal Zijn lied bij mij zijn, en mijn gebed tot de God van mijn leven.

⁹Ik zal tot God, mijn rots, zeggen: Waarom hebt Gij mij vergeten? waarom ga ik treuren om de onderdrukking des vijands?

¹⁰Als met een zwaard in mijn beenderen, hoonen mij mijn vijanden; terwijl zij dagelijks tot mij zeggen: Waar is uw God?

¹¹Waarom zijt gij neergeslagen, mijn ziel? en waarom zijt gij bekommerd in mij? Hoop op God; want ik zal Hem nog prijzen, mijn aangezicht en mijn God.