Psalms 42

¹Jak łania pragnie wód strumieni, tak dusza moja pragnie Ciebie, O Boże.

²Dusza moja pragnie Boga, Boga żywego; kiedy będę mógł przyjść i ujrzeć oblicze Boga?

³Łzy moje były moim pokarmem dniem i nocą, gdy mówią do mnie: Gdzie jest twój Bóg?

⁴Wspominam o tym i rozlewa się smutek w mojej duszy, jak ongiś chodziłem w pochodzeniu do domu Boga, z głosem radości i uwielbienia, z pieśnią tych, którzy obchodzili święto.

⁵Czemu jesteś przygnębiona, dusze moja? i czemu ze mną się trapię? Ufaj Bogu; bo jeszcze będę Go chwalić, który jest pomocą i Bogiem moim.

⁶Dusza moja jest we mnie przygnębiona, dlatego będę Cię wspominać; z ziemi Jordanu i Hermonów, z góry Mizar.

⁷Głębina woła do głębiny przy szumie Twoich kataraktów; wszystkie Twoje fale przewaliły się nade mną.

⁸Lecz Pan zsyła swoją łaskę w dzień, a nocą pieśń Jego jest ze mną, modlitwa do Boga mego życia.

⁹Powiem Bogu, mojej Skale: Czemu mnie zapomniałeś? czemu idę w żałobie z powodu ataków moich nieprzyjaciół?

¹⁰Okrutne słowa moich nieprzyjaciół są jak łamanie moich kości; gdy mówią do mnie każdego dnia: Gdzie jest twój Bóg?

¹¹Czemu jesteś przygnębiona, dusze moja? i czemu ze mną się trapię? Ufaj Bogu; bo jeszcze będę Go chwalić, który jest pomocą i Bogiem moim.