Psalms 42

¹Jako jeleń pragnie wód strumieni, tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże.

²Dusza moja pragnie Boga, Boga żywego; kiedy przyjdę i ukażę się przed obliczem Boga?

³Łzy moje były moim chlebem dniem i nocą, gdy ciągle mówią do mnie: Gdzie jest twój Bóg?

⁴Gdy sobie przypominam te rzeczy, wylewam duszę moją w sobie: albowiem szedłem z tłumem, szedłem z nimi do domu Boga, z głosem radości i chwalenia, z multum pielgrzymów świętujących.

⁵Czemu przygnębiona jesteś, duszo moja? i czemu się w mnie wzburzasz? Zaufaj Bogu: albowiem jeszcze będę Go chwalić za pomoc oblicza Jego.

⁶Boże mój, dusza moja przygnębiona jest we mnie; przeto będę Cię pamiętał z ziemi Jordanu, i od Hermonu, od góry Mizar.

⁷Głębia wzywa głębię pod szumem Twoich wodospadów; wszystkie fale Twoje i wały Twoje przeszły nade mną.

⁸Przecie Pan rozkaże miłości Swojej w dzień, a w nocy pieśń Jego będzie ze mną, i modlitwa do Boga życia mego.

⁹Powiem Bogu, mocy mojej: Czemu mnie zapomniałeś? czemu w żałobie chodzę z ucisku nieprzyjaciela?

¹⁰Jak mieczem w kościach moich, odszczepują mnie nieprzyjaciele; gdy ciągle mówią do mnie: Gdzie jest twój Bóg?

¹¹Czemu przygnębiona jesteś, duszo moja? i czemu się we mnie wzburzasz? Zaufaj Bogu: albowiem jeszcze będę Go chwalić, On jest zdrowiem oblicza mego, i Bóg mój.