Psalms 69

¹Behoud mij, God, want de wateren zijn mij tot aan de nek gestegen!

²Ik zink weg in diepe modder, waar geen voetsteun is. Ik ben gekomen in diep water, waar de golven mij overspoelen.

³Ik ben moe van mijn roepen. Mijn keel is droog. Mijn ogen falen, als ik naar mijn God uitzie.

⁴Die mij zonder oorzaak haten, zijn talrijker dan de haren van mijn hoofd. Die mij willen verdelgen en mijn vijanden zijn zonder recht, zijn machtig. Ik moet herstellen wat ik niet heb genomen.

⁵God, Gij kent mijn dwaasheid. Mijn zonden zijn niet voor U verborgen.

⁶Laat die op U wachten, niet beschaamd worden door mij, Heere, Heere der Heirscharen. Laat die U zoeken, niet te schande komen door mij, God van Israël.

⁷Want om Uwentwil heb ik smaad gedragen. Schaamte heeft mijn aangezicht bedekt.

⁸Ik ben een vreemde geworden voor mijn broeders, een buitenstaander voor de kinderen mijner moeder.

⁹Want ijver voor Uw huis heeft mij verteerd. De smaden van hen die U smaden, zijn op mij gevallen.

¹⁰Toen ik weende en vastte, dat werd mij tot smaad.

¹¹Toen ik zakeldoek tot kleding aannam, werd ik hun tot een spreekwoord.

¹²Die in de poort zitten, spreken over mij. Ik ben het lied der dronkaards.

¹³Maar ik, mijn gebed is tot U, Heere, in een aangenaam tijd. God, in de menigte Uwer weldadigheden, verhoor mij door de waarheid Uwer zaligheid.

¹⁴Verlost mij uit de modder, en laat mij niet wegzinken. Laat mij verlost worden uit hen die mij haten, en uit de diepe wateren.

¹⁵Laat de watervloed mij niet overspoelen, noch de diepte mij verslinden. Laat de kuil zijn mond niet over mij sluiten.

¹⁶Verhoor mij, Heere, want Uw goedertierenheid is goed. Naar de menigte Uwer ontfermingen, keer U tot mij.

¹⁷Verberg Uw aangezicht niet van Uw knecht, want ik ben in benauwdheid. Verhoor mij haastelijk!

¹⁸Nadert tot mijn ziel, en verlost haar. Koopt mij los om mijner vijanden wil.

¹⁹Gij kent mijn smaad, mijn schaamte en mijn oneer. Al mijn belagers zijn voor U.

²⁰Smaad heeft mijn hart gebroken, en ik ben vol van leed. Ik heb uitgezien naar medelijders, maar er was niemand; naar trooster, maar ik vond geen een.

²¹Zij gaven mij ook gal tot spijze. In mijn dorst gaven zij mij azijn te drinken.

²²Laat hun tafel, voor hun aangezicht, tot een strik worden. Laat zij tot een vergelding en tot een valstrik worden.

²³Laat hun ogen duister worden, opdat zij niet zien kunnen. Laat hun rug altijd gebogen zijn.

²⁴Stort Uw toorn over hen uit. Laat de gloed Uwer toornigheid hen overrompelen.

²⁵Laat hun woning woest zijn. Laat niemand in hun tenten wonen.

²⁶Want zij vervolgen hem, dien Gij gewond hebt. Zij vertellen van de pijn der genen, die Gij gegriefd hebt.

²⁷Leidt hun schuld op schuld op. Laat hen niet in Uw gerechtigheid komen.

²⁸Laat hen uitgewist worden uit het boek der levenden, en laat hen niet met de rechtvaardigen geschreven worden.

²⁹Maar ik ben in lijden en droefheid. Uw zaligheid, God, stelle mij in de hoogte.

³⁰Ik zal den naam Gods roemen met een lied, en zal Hem met dankzegging groot maken.

³¹Dit zal den Heere beter behagen dan een rund, of een stier met hoornen en klaauwen.

³²De zachtmoedigen zullen het zien, en zich verblijden. Die God zoeken, uw hart zal leven.

³³Want de Heere verhoort de nooddruftige, en veracht Zijn gevangenen niet.

³⁴Laat de hemel en de aarde Hem prijzen; de zeeën, en al wat zich daarin beweegt!

³⁵Want God zal Sion behouden, en de steden van Juda bouwen. Zij zullen daar wonen, en die bezitten.

³⁶En ook het zaad der knechten van Hem zal het erven. En die Zijn naam liefhebben, zullen daarin wonen.