Psalms 69

¹Aan de Overste. -- `Op de Lelies,' van David. Red mij, O God, want de wateren zijn tot mijn ziel gekomen.

²Ik ben weggezakt in diepe modder, en er is geen standvastigheid; ik ben gekomen in de diepten der wateren, en een vloed heeft mij overspoeld.

³Ik ben vermoeid van mijn roeping, mijn keel is verband, mijn ogen zijn uitgeput, wachtende op mijn God.

⁴Die mij zonder oorzaak haten, zijn meer dan de haren van mijn hoofd; mijn verwoester zijn machtig, mijn valse vijanden; dat hetwelk ik niet heb weggenomen, breng ik weder.

⁵O God, Gij -- Gij hebt gekend naar mijn omkering, en mijn verwoestingen zijn voor U niet verborgen geweest.

⁶Laat niet schamen die op U wachten, om mij, O Here, Jehovah der Heerscharen; laat niet blozen die naar U zoeken, om mij, O God van Israël.

⁷Want om Uws wille heb ik smaad gedragen, schaamte heeft mijn aangezicht bedekt.

⁸Een vreemde ben ik geworden voor mijn broeder, en een uitlandschen voor de zonen van mijn moeder.

⁹Want ijver voor Uw huis heeft mij verteerd, en de smaden van Uw berispers zijn op mij gevallen.

¹⁰En ik weep in het vasten van mijn ziel, en het is mij tot smaad.

¹¹En ik maak mijn kleding tot rouwkleed, en ik ben hun tot een gelijkenis.

¹²Die aan de poort zitten, denken op mij, en die sterke drank drinken, spelen op instrumenten.

¹³En ik -- mijn gebed is tot U, O Jehovah, in een tijd van welbehagen, O God; in de overvloed van Uw goedertierenheid, antwoord mij in de waarheid van Uw verlossing.

¹⁴Verlost mij uit de modder, en laat mij niet wegzinken; laat mij verlost worden van die mij haten, en uit de diepe wateren.

¹⁵Laat niet een vloed van wateren mij overspoelen, en laat de diepte mij niet verzwelgen, en laat de put haar mond niet op mij sluiten.

¹⁶Antwoord mij, O Jehovah, want goed is Uw goedertierenheid; naar de overvloed van Uw barmhartigheden keer U tot mij.

¹⁷En verberg Uw aangezicht niet van Uw knecht, want ik ben in benauwdheid -- haast, antwoord mij.

¹⁸Wees nabij aan mijn ziel -- verlost haar, om mijner vijanden wil los mij in.

¹⁹Gij -- Gij hebt gekend mijn smaad, en mijn schaamte, en mijn blozing; voor U zijn al mijn tegenstanders.

²⁰Smaad heeft mijn hart gebroken, en ik ben ziek; en ik zie uit naar een beklaagde, en er is geen; en naar trooster, en ik heb geen gevonden.

²¹En zij geven mij gal tot mijn spijs, en doen mij azijn drinken tot mijn dorst.

²²Hun tafel voor hen zij tot een strik, en tot vergelding -- tot een val.

²³Verduisterd zijn hun ogen van zien, en hun lenden doen Gij geduriglijk schudden.

²⁴Giet op hen Uw verbolgenheid uit, en de hittigheid van Uw toorn grijpe hen aan.

²⁵Hun sterkte zij verwoest, in hun tenten zij geen inwoner.

²⁶Want zij hebben hem vervolgd, dien Gij hebt geslagen, en zij verhalen van de pijn van Uw doorstokenen.

²⁷Geef vergelding om hunne ongerechtigheid, en zij gaan niet in tot Uw rechtvaardigheid.

²⁸Zij zijn uitgewist uit het boek des levens, en met de rechtvaardigen zijn zij niet geschreven.

²⁹En ik ben benaauwd en pijnigd; Uw verlossing, O God, stelle mij in het hoge.

³⁰Ik zal den naam van God met een lied prijzen, en Hem vergroten met dankzegging.

³¹En het zal Jehovah beter behagen dan een rund, een stier met hoornen en kloven.

³²De demutigen hebben het gezien -- zij juichen; gij die God zoekt -- en uw hart leve.

³³Want Jehovah verhoort de nooddruftige, en Zijn gebondenen veracht Hij niet.

³⁴De hemelen en de aarde prijzen Hem, de zeeën, en al wat zich daarin beweegt.

³⁵Want God verlost Sion, en bouwt de steden van Juda; en zij hebben daar gewoond, en het bezeten.

³⁶En het zaad van Zijn knechten erft het, en die Zijn naam liefhebben, zullen daarin wonen!