Psalms 78

¹Słuchajcie prawa mego, ludu mój. Nakłońcie ucha wasze do słów ust moich.

²Otwieram usta moje do przypowieści. Będę głosić zagadki stare,

³Które słyszeliśmy i poznaliśmy, I które ojcowie nasi opowiadali nam.

⁴Nie będziemy ich ukrywać przed ich dziećmi, Opowiadając następnemu pokoleniu chwały Pana, Jego moc i cuda wspaniałe, które uczynił.

⁵Bowiem ustanowił świadectwo w Jakóbie, I położył prawo w Izraelu, Które przykazał ojcom naszym, Aby je znali swoim dzieciom;

⁶Aby poznało następne pokolenie, Dzieci, które się urodzą, I one wstały i opowiadały swoim dzieciom,

⁷Aby pokładały nadzieję w Bogu, I nie zapominały dzieł Bożych, Ale strzegły przykazań Jego,

⁸I aby nie były jak ojcowie ich, Pokolenie uparciwe i zbuntowane, Pokolenie, które nie utwierdziło serca swego, Którego duch nie był niewzruszony w Bogu.

⁹Synowie Efraima, uzbrojeni i noszący łuki, Zawrócili się w dniu bitwy.

¹⁰Nie strzegły przymierza Bożego, I odmawiały chodzić w prawie Jego.

¹¹Zapomniały dzieł Jego, I cudów wspaniałych, które im okazał.

¹²Uczynił cuda w oczach ojców ich, W ziemi Egiptu, na polu Soan.

¹³Rozdzielił morze i dał im przejść; Uczynił wody jak stos.

¹⁴W dzień prowadził ich chmurą, A w nocy światłem ognia.

¹⁵Rozdzielił skały na pustyni, I dał im pić obficie jak z głębin.

¹⁶Wyprowadził też strumienie ze skały, I spowodował, aby wody płynęły jak rzeki.

¹⁷Ale dalej grzeszyli wobec Niego, Buntując się przeciw Najwyższemu na pustyni.

¹⁸I kusili Boga w sercu swoim, Żądając pokarmu podle żądzy ich.

¹⁹Tak, mówili przeciw Bogu. Pytali: Czy może Bóg przygotować stół na pustyni?

²⁰Oto uderzył w skałę, i wytrysły wody, Strumienie się rozlały. Czy może dać też chleb? Czy da mięso dla ludu swojego?

²¹Przeto Pan usłyszał i się rozgniewał. Ogień zapłonął przeciw Jakóbowi, Gniew też powstał przeciw Izraelowi,

²²Ponieważ nie wierzyli w Boga, I nie ufali zbawieniu Jego.

²³A przecież rozkazał chmurom powyżej, I otworzył drzwi niebios.

²⁴Spuścił na nich mannę do jedzenia, I dał im chleb z nieba.

²⁵Człowiek jadł chleb aniołów. Posłał im pokarm dostatecznie.

²⁶Sprawił, aby wiatr wschodni wiał w niebiosach. A swoją mocą prowadził wiatr południowy.

²⁷Spuścił też na nich mięso jak pył; I ptaki skrzydlate jak piasek morski.

²⁸Pozwolił im spaść pośród obozu ich, Wokół mieszkań ich.

²⁹Tak jedli i byli dobrze nasyceni. Dał im to, czego pragną.

³⁰Nie odstąpili od żądzy swojej. Pokarm był jeszcze w ustach ich,

³¹Gdy gniew Boży powstał przeciw nim, Zabił z tych, którzy byli najsilniejsi, I powalił młodzież izraelską.

³²Mimo wszystkiego tego nadal grzeszyli, I nie wierzyli w cuda wspaniałe Jego.

³³Przeto skończył dni ich w marności, I lata ich w grozie.

³⁴Gdy ich zabijał, wtedy szukali Go. Wracali i usilnie szukali Boga.

³⁵Pamiętali, że Bóg był skałą ich, I Bóg Najwyższy ich odkupicielem.

³⁶Ale pochlebiali Mu usta swojego, I kłamali Mu językiem.

³⁷Albowiem serce ich nie było w porządku z Nim, Ani nie byli wierni w przymierzu Jego.

³⁸Ale On, pełen miłosierdzia, darował nieprawość, I nie zatracił ich. Tak, wiele razy odwracał gniew swój, I nie budził całej zapalczywości swojej.

³⁹Pamiętał, że byli tylko ciałem, Wiatrem, który przechodzi i nie wraca.

⁴⁰Ile razy buntowali się przeciw Niemu na pustyni, I zasmucali Go na bezludnej ziemi!

⁴¹Zwrócili się znowu i kusili Boga, I wyprowadzali ze spokoju Świętego Izraela.

⁴²Nie pamiętali ręki Jego, Ani dnia, w którym go odkupił z ręki przeciwnika;

⁴³Jak położył znaki swoje w Egipcie, Cuda swoje na polu Soan,

⁴⁴Zwrócił rzeki ich w krew, I strumienie ich, aby nie mogły pić.

⁴⁵Posłał między nich much, które je pożerały; I żaby, które je niszczyły.

⁴⁶Dał też urodzaj ich gąsienicom, I pracę ich szarańczy.

⁴⁷Zniszczył winnice ich gradem, I figi sykomorowe mrozem.

⁴⁸Wydał też bydło ich w moc gradu, I stada ich błyskom ognistym.

⁴⁹Puścił na nich zapalczywość gniewu swojego, Wściekłość i oburzenie i ucisk, I zastęp aniołów złych.

⁵⁰Torował drogę swojemu gniewowi. Nie oszczędził od śmierci duszy ich, Ale wydał życie ich morowi,

⁵¹I powalił wszystkie pierworodne w Egipcie, Pierwociny mocy w namiotach Chama.

⁵²Ale wyprowadził lud swój jak owce, I prowadził ich jak trzodę na pustyni.

⁵³Prowadził ich w bezpieczeństwie, aby się nie bali, A morze pochłonęło wrogów ich.

⁵⁴Przywiódł ich do granic świątyni swojej, Do góry tej, którą zdobyła ręka Jego.

⁵⁵Wygnał też przed nimi narody, Rozdzielił im je dziedzictwem i rozłożył w namiotach, Aby mieszkały pokolenia Izraela.

⁵⁶Ale kusili i buntowali się przeciw Bogu Najwyższemu, I nie strzegły świadectw Jego;

⁵⁷Ale zawróciły i postępowały zdradzieckiej jak ojcowie ich. Skręciły się jak łuk mylny.

⁵⁸Bowiem gniewali Go wyżynami swoimi, I wzbudzali zazdrość Jego rzeźbami swoimi.

⁵⁹Gdy Bóg to słyszał, rozgniewał się, I bardzo wstrętnął sobie Izraela;

⁶⁰Tak że opuścił namiot szylojski, Namiot, który postawił między ludźmi;

⁶¹I wydał moc swoją w niewolę, Sławę swoją w rękę nieprzyjaciela.

⁶²Wydał też lud swój mieczu, I gniewał się na dziedzictwo swoje.

⁶³Ogień pożarł młodzież ich; Dziewice ich nie miały pieśni weselnej.

⁶⁴Kapłani ich padli od miecza, A wdowy ich nie mogły płakać.

⁶⁵Wtedy Pan się obudził jak ze snu, Jak mocny człowiek, który krzyczy z powodu wina.

⁶⁶Uderzył wrogów swoje wstecz. Dał im hańbę wieczystą.

⁶⁷Ponadto odrzucił namiot Józefa, I nie wybrał pokolenia Efraima,

⁶⁸Ale wybrał pokolenie Judy, Górę Syjon, którą kochał.

⁶⁹Zbudował sanktuarium swoje jak wyżyny, Jak ziemię, którą utwierdził na wieki.

⁷⁰I wybrał Dawida sługę swojego, I wziął go ze źródła owiec;

⁷¹Od paścia owiec łącznie z młodymi przyprowadził go, Aby był pasterzem Jakóba, ludu swojego, I Izraela, dziedzictwa swojego.

⁷²I pasł ich z uczciwością serca swojego, I prowadził ich zręcznością rąk swoich.