Revelation 11

¹I dano mi miarę – trzcinę: i jeden powiedział, Wstań i zmierz dom Boży i ołtarz, oraz tych, którzy się na nim modlą.

²Lecz nie mierz atrium na zewnątrz domu; bowiem oddane zostało poganom, a święte miasto będzie pod ich stopami przez czterdzieści dwa miesiące.

³I dam moim dwom świadkom moc, aby prorokowali tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, odziani w wory.

⁴To są dwie oliwy i dwa świeczniki, stojące przed Panem ziemi.

⁵A jeśli kto będzie chciał im zaszkodzić, ogień wychodzi z ich ust i pożera wrogów ich; i jeśli kto będzie chciał im zaszkodzić, musi w taki sposób być zabity.

⁶Oni mają moc zamykać niebo, aby deszcz nie padał przez dni ich proroctwa; i mają władzę nad wodami, aby je zamieniać w krew, i aby posyłać wszelkie plagi na ziemię, ile razy zechcą.

⁷A gdy skończy się ich świadectwo, bestia, która wychodzi z otchłani, rozpocznie z nimi wojnę i ich zwycięży i zabije.

⁸A ich ciała leżeć będą na ulicy wielkiego miasta, które duchem zwie się Sodom i Egipt, gdzie także Pan ich ukrzyżowany został.

⁹I narody i pokolenia i języki i narody patrzeć będą na ich ciała przez trzy i pół dnia, i nie pozwolą włożyć ich ciał do grobów.

¹⁰I ci, którzy mieszkają na ziemi, cieszać się będą z nich i weselić, i dary sobie posyłać będą; albowiem dwaj ci prorocy dali wiele pytań tym, którzy mieszkają na ziemi.

¹¹A po trzech i pół dnia duch życia od Boga wszedł w nich, i stanęli na nogach swoich; i wielki strach padł na tych, którzy ich patrzyli.

¹²I usłyszeli głos wielki z nieba mówiący do nich: Wzejdźcie tutaj. I weszli do nieba w obłoku, i patrzyli na nich wrogowie ich.

¹³I w tę godzinę stał się trzęsienie ziemi wielkie, i dziesiąta część miasta upadła, i w trzęsieniu ziemi zabito siedem tysięcy ludzi; i pozostali w strachu byli i dali chwałę Bogu nieba.

¹⁴Biada druga przeszła; oto biada trzecia przychodzi prędko.

¹⁵A gdy zagrał siedemnasty anioł, rozległy się głosy wielkie na niebie, mówiące: Królество świata stało się królestwem Pana naszego i Chrystusa Jego, i będzie panował na wieki wieków.

¹⁶I dwudziestu czterech starców, którzy przed Bogiem siedzą na tronach swoich, padło na twarze swoje i klękając oddało cześć Bogu, mówiąc:

¹⁷Dziękujemy Ci, Panie Boże, wszechmocny, który jesteś i byłeś, że wziąłeś moc wielką Twoją i zaćmiłeś się w swojej władzy.

¹⁸I rozgniewały się narody, i przyszła Twoja furia, i czas sądzenia umarłych i czasu nagrody dla sług Twoich proroków i świętych, i dla tych, którzy się lękają imienia Twojego, małych i wielkich, i czasu zagłady dla tych, którzy niszczą ziemię.

¹⁹I otwartym stał się dom Boży w niebie, i widać było Arkę Jego przymierza w domu Jego; i były błyskawice i głosy i grzmoty i trzęsienie ziemi i grad wielki.