Revelation 11

¹Dano mi trzcinę podobną do miary i powiedziano mi: „Idź i zmierz świątynię Bożą i ołtarz wraz z tymi, którzy się w niej modlą.

²Ale pomiń dziedziniec zewnętrzny; nie mierz go, gdyż oddany został poganom. Będą deptat święte miasto przez czterdzieści dwa miesiące.

³I Dam moim dwóm świadkom, i będą prorokować przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, odziani w wory."

⁴To są „dwie oliwy" i dwa świeczniki, które „stoją przed Panem ziemi."

⁵Jeśli ktoś chce im zaszkodzić, ogień wybucha z ich ust i pożera ich wrogów. W ten sposób musi zginąć każdy, kto chce im zaszkodzić.

⁶Mają władzę zamknąć niebo, aby deszcz nie padał w czasie, gdy będą prorokować; i mają władzę zamieniać wody w krew i razić ziemię wszelkiego rodzaju plagami, ile razy tylko będą chcieć.

⁷A gdy skończy się ich świadectwo, bestia, która wychodzi z Przepaści, będzie z nimi walczyć, zwycięży ich i zabije.

⁸Ich ciała będą leżeć na placu wielkiego miasta—które w sensie figuracyjnym zwie się Sodoma i Egipt—gdzie też ich Pan został ukrzyżowany.

⁹Przez trzy i pół dnia ludzie z każdego narodu, grupy ludzkiej, języka i nacji będą patrzeć na ich ciała i nie pozwolą im być pogrzebani.

¹⁰Mieszkańcy ziemi będą się radować z ich upadku i celebrować, wysyłając sobie nawzajem podarunki, ponieważ ci dwaj prorocy dręczyli tych, którzy mieszkają na ziemi.

¹¹Ale po trzech i pół dnia duch życia od Boga wszedł w nich, i stanęli na swoich nogach, i wielki strach padł na tych, którzy ich widzieli.

¹²Wówczas usłyszeli głos donośny z nieba mówiący do nich: „Wstąpcie tutaj." I wstąpili do nieba w chmurze, podczas gdy patrzyli na nich ich wrogowie.

¹³W tej samej godzinie nastąpiło silne trzęsienie ziemi i dziesiąta część miasta się zawaliła. Siedem tysięcy ludzi zginęło w trzęsieniu ziemi, a ocalali byli przerażeni i oddali chwałę Bogu nieba.

¹⁴Drugie Biada minęło; trzecie Biada nadchodzi wkrótce.

¹⁵Siódmy anioł zatrąbił, i rozległy się głosy donośne w niebie, mówiące: „Królestwo świata stało się królestwem naszego Pana i Jego Mesjasza, i będzie panował na wieki wieków."

¹⁶I dwudziestu czterej starcy, którzy siedzieli na swoich tronach przed Bogiem, padli na twarze i klękli przed Bogiem,

¹⁷mówiąc: „Dziękujemy Tobie, Panie Boże Wszechmogący, Który jesteś i byłeś, ponieważ wziąłeś swoją wielką moc i rozpocząłeś panowanie.

¹⁸Narody pałały gniewem, a przyszła Twoja kara. Nadszedł czas na sądzenie zmarłych i na nagradzanie Twoich sług, proroków, i Twojego ludu, którzy się Ciebie boją, małych i wielkich—i na zniszczenie tych, którzy niszczą ziemię."

¹⁹Wówczas świątynia Boża w niebie została otwarta, i w Jego świątyni ujrzano arkę Jego przymierza. I nastąpiły błyskawice, odgłosy, grzmoty, trzęsienie ziemi i gwałtowny grad.