Revelation 11

¹I otrzymałem trzcinę podobną do pręta, i anioł stanął, mówiąc: «Powstań i zmierz świątynię Boga, oraz ołtarz, i tych, którzy w niej adorują;

²a dziedziniec, który jest poza świątynią, opuść i nie mierz go, ponieważ został dany poganom, i będą depać święte miasto czterdzieści dwa miesiące;

³i dam Moim dwóm świadkom, i będą prorokować dni tysiąc dwieście sześćdziesiąt, odzianych w wory;

⁴ci są dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami, którzy stoją przed Bogiem ziemi;

⁵a jeśli ktoś chciałby im zaszkodzić, ogień wychodzi z ich ust i pożera ich wrogów, a jeśli ktoś chciałby im zaszkodzić, w ten sposób musi być zabity.

⁶Ci mają władzę zamknąć niebo, aby nie padał deszcz w dniach ich proroctwa, i władzę mają nad wodami, aby zamieniać je na krew, i uderzać ziemię wszelką plagą, ile razy zechcą.

⁷A gdy skończą swoje świadectwo, bestia, która wychodzi z przepaści, będzie wojować z nimi, i zwycięży ich, i zabije ich,

⁸i ich ciała nieżywe leżeć będą na placu wielkiego miasta (które się duchowo zwie Sodomą i Egiptem, gdzie też nasz Pan był ukrzyżowany),

⁹i będą patrzyć — ci z narodów, i pokoleń, i języków, i narodów — na ich ciała nieżywe przez trzy dni i pół, i nie pozwolą, aby ich ciała były złożone w grobach,

¹⁰i ci mieszkający na ziemi będą się cieszyli nad nimi, i będą się weselili, i dary będą sobie przesyłać jeden drugiemu, ponieważ ci — dwaj prorocy — dręczyli tych mieszkających na ziemi.

¹¹I po trzech dniach i pół, duch życia od Boga wszedł w nich, i stanęli na swych nogach, i wielki strach padł na tych, którzy ich widzieli,

¹²i usłyszeli wielki głos z nieba mówiący do nich: «Wejdźcie tutaj wyżej»; i weszli do nieba w obłoku, i ich wrogowie patrzyli na nich;

¹³i w tej godzinie nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi, i dziesiąta część miasta upadła, i w trzęsieniu ziemi zabitych zostało imion ludzi siedem tysięcy, a reszta przeraziła się, i oddali chwałę Bogu nieba.

¹⁴Drugie bieda minęła, oto trzecia bieda przychodzi rychło.

¹⁵I siódmy anioł trąbił, i rozległy się wielkie głosy w niebie, mówiące: «Królestwa świata stały się królestwami Pana naszego i Jego Chrystusa, i będzie panował na wieki wieków!»

¹⁶i dwudziestu czterej starcy, którzy siedzą przed Bogiem na swoich tronach, upadli na twarze swoje, i pokłonili się Bogu,

¹⁷mówiąc: «Dziękujemy Tobie, Panie Boże, Wszechmogący, który jesteś, i który byłeś, i który przychodzisz, ponieważ wziąłeś Twoją wielką moc i panowałeś;

¹⁸i narody rozsierdziły się, i Twój gniew nadszedł, i czas na sądzenie umarłych, i dać nagrodę sługom Twoim, prorokom, i świętym, i tym, którzy się boją Twojego imienia, małym i wielkim, i zniszczyć tych, którzy niszczą ziemię.»

¹⁹I otworzona była świątynia Boga w niebie, i widoczna była skrzynia przymierza Jego w świątyni Jego, i nastąpiły błyskawice, i głosy, i grzmoty, i trzęsienie ziemi, i wielki grad.