Ruth 2

¹Naomi had een verwant van haar man, een machtig man van welstand, uit de familie van Eliméléch, en zijn naam was Boaz.

²Ruth de Moabitische zei tot Naomi: Laat mij nu naar het veld gaan en aren nazamelen achter hem in wiens ogen ik genade zal vinden. Zij zei tot haar: Ga heen, mijn dochter.

³Zij ging heen, en kwam en verzamelde aren in het veld achter de maaiers; en zij kwam toevallig op het deel van het veld dat van Boaz was, die uit de familie van Eliméléch was.

⁴En zie, Boaz kwam uit Bethlehem, en zei tot de maaiers: De HERE zij met u. Zij antwoordden hem: De HERE zegene u.

⁵Toen zei Boaz tot zijn knecht die over de maaiers was gesteld: Wiens jonge vrouw is dit?

⁶De knecht die over de maaiers was gesteld, antwoordde: Het is de Moabitische vrouw die met Naomi uit het land Moab is teruggekeerd.

⁷Zij zei: Laat mij toch aren nazamelen en vergaderen achter de maaiers tussen de garven. Zo kwam zij, en is van morgens tot nu toe blijven staan, behalve dat zij een weinig in het huis is geweest.

⁸Toen zei Boaz tot Ruth: Hoort gij niet, mijn dochter? Ga niet naar een ander veld om aren te zamelen, en wijk hier ook niet af, maar blijf hier bij mijn maagden.

⁹Laat uw ogen op het veld zijn dat zij maaien, en ga achter hen; heb ik de jongelieden niet geboden, dat zij u niet zullen aanraken? En wanneer gij dorst hebt, ga tot de vaten en drink van hetgeen de jongelieden hebben geput.

¹⁰Toen viel zij op haar aangezicht en boog zich ter aarde, en zei tot hem: Waarom heb ik genade in uw ogen gevonden, dat gij kennis van mij neemt, daar ik een vreemdelinge ben?

¹¹Boaz antwoordde haar: Het is mij volkomen betuigd, al wat gij aan uw schoonmoeder hebt gedaan, sinds de dood van uw man; en hoe gij uw vader en uw moeder, en het land uwer geboorte verlaten hebt, en tot een volk gekomen zijt, dat gij te voren niet kende.

¹²De HERE vergelde uw werk, en gij krijgt volledige beloning van de HERE, de God van Israël, onder wiens vleugelen gij gekomen zijt om uw toevlucht te nemen.

¹³Toen zei zij: Laat mij genade vinden in uw ogen, mijn heer, want gij hebt mij getroost, en omdat gij vriendelijk tot uw dienstmaagd hebt gesproken, ofschoon ik niet ben als een uwer dienstmaagden.

¹⁴En ter etenstijd zei Boaz tot haar: Kom hier en eet van het brood, en dip uw brokje in de azijn. Zij zat bij de maaiers, en zij reikten haar geroosterd graan; en zij at, en werd verzadigd, en liet nog over.

¹⁵Toen zij opgestaan was om aren te zamelen, gebood Boaz zijn jongelieden zeggende: Laat haar ook tussen de garven aren zamelen, en beschaamt haar niet.

¹⁶Trekt ook voort uit de bundels voor haar, en laat het liggen, en laat haar dat nazamelen, en scheldt haar niet uit.

¹⁷Zij verzamelde dus aren op het veld tot de avond; en zij sloeg uit hetgeen zij verzameld had, en het was omtrent een efa gerst.

¹⁸Zij nam het op en ging in de stad; en haar schoonmoeder zag wat zij verzameld had. En zij bracht voort en gaf haar datgene wat zij na haar verzadiging had overgelaten.

¹⁹Haar schoonmoeder zei tot haar: Waar hebt gij heden aren verzameld? en waar hebt gij gewerkt? Gezegend zij hij, die kennis van u heeft genomen. Zij deed kennen aan haar schoonmoeder bij wie zij had gewerkt, en zei: De naam van de man bij wie ik heden gewerkt heb, is Boaz.

²⁰Naomi zei tot haar schoondochter: Gezegend zij hij van de HERE, die zijn weldadigheid niet heeft nagelaten jegens de levenden en de doden. Naomi zei tot haar: De man is onze nabije verwant, een van onze nahebbers.

²¹Ruth de Moabitische zei: Ook zei hij tot mij: Gij zult vast bijblijven mijn jongelieden, totdat zij mijn hele oogst hebben voltooid.

²²Naomi zei tot Ruth haar schoondochter: Het is goed, mijn dochter, dat gij met zijn maagden uitgaat, opdat men u niet in een ander veld ontmoete.

²³Zij bleef dus vast bijblijven de maagden van Boaz, om aren te zamelen tot het einde van de gerstenoogst en de tarweoogst; en zij woonde bij haar schoonmoeder.