Ruth 3

¹Złoża jej, teściowa: Córko moja, czyż nie powinam szukać dla ciebie spokoju, aby się tobie dobrze wiodło?

²A oto Booz, nasz krewny, z którego służebnicami byłaś. Oto on dziś nocy przewiewa jęczmień na gumnie.

³Umyj się tedy i namaść się, i włóż szaty swoje, i idź na gumno; lecz nie daj się poznać mężczyźnie, dopóki nie skończy jedzenia i picia.

⁴A gdy się położy, zapamiętaj miejsce, gdzie się będzie kładł, i wejdź i odkryj nogi jego, i połóż się; a on powie ci, co masz czynić.

⁵I odpowiedziała jej: Wszystko, co mi powiesz, uczynię.

⁶I zeszła na gumno, i uczyniła wszystko, co jej przykazała teściowa jej.

⁷Zaś Booz, gdy się najadł i napił, i wesele miał serce, poszedł spać przy końcu stogu zboża; ona zaś podeszła cicho i odkryła nogi jego, i położyła się.

⁸A o północy zbudził się mąż i przestraszył się, i oto kobieta leżała u nóg jego.

⁹I rzekł: Któż jesteś? A ona powiedziała: Jestem Ruta, służebnica twoja; rozpostarł płaszcz swój nad służebnicę twoją, bo jesteś ty najbliższym krewnym.

¹⁰I rzekł: Błogosławiona bądź od Pana, córko moja; większą miłość okazałaś na koniec niż na początku, że nie poszłaś za młodzieńcami, czy ubogimi czy bogatymi.

¹¹A teraz, córko moja, nie lękaj się; albowiem uczynię dla ciebie wszystko, co mówisz; wiedzą bowiem wszyscy bracia mego ludu, że jesteś kobietą godną.

¹²Lecz tym się prawda różni, że ja jestem krewnym najbliższym, jednak jest krewny jeszcze bliższy ode mnie.

¹³Pozostań tu na noc, a jutro rano, jeśli on będzie chciał względem ciebie wykonywać prawo powinowactwa, dobrze; niech je wykonuje; ale jeśli jemu nie będzie się podobało wykonywać prawo powinowactwa względem ciebie, to ja je będę wykonywać, tak żyw Pan; spij aż do rana.

¹⁴Leżała u nóg jego aż do rana; powstała zaś przedtem, niż się jeden człowiek mógł poznać od drugiego; bowiem powiedział: Niech się nie wie, że kobieta przychodziła na gumno.

¹⁵I rzekł: Przynieś szal, który masz na sobie, i trzymaj go; a ona go trzymała; i odmierzył sześć miar jęczmienia, i włożył jej; i wszedł do miasta.

¹⁶Gdy przybyła do teściowej swojej, ta powiedziała: Córko moja, cóż u ciebie? I opowiedziała jej wszystko, co jej uczynił mąż.

¹⁷I powiedziała: Sześć tych miar jęczmienia dał mi, mówiąc: Nie idź pusta do teściowej twojej.

¹⁸I rzekła: Siedź spokojnie, córko moja, aż się dowiesz, jak się rzecz potoczy; albowiem mąż nie będzie spoczywać, dopóki nie dokończy tej sprawy jeszcze dziś.