Song of Solomon 6

¹Dokąd odszedł twój umiłowany, piękna między niewiastami? Którędy się zwrócił twój umiłowany, abyśmy go szukali wraz z tobą?

²Mój umiłowany zszedł do swego ogrodu, do zagrody aromatów, aby się pasł w ogrodach i zbierał lilije.

³Jestem umiłowanego mego, a umiłowany mój jest mój; on się pasze między liliami.

⁴Piękna jesteś jak Tyrza, droga moja, wszędy jak Jerozolima, majestatyczna jak zastępy pod proporcem.

⁵Odwróć oczy swoje ode mnie, albowiem oniemielają mnie. Włosy twoje jak stado kóz zstępujących z Gileadu.

⁶Zęby twoje jak stado owiec wychodzących z kąpieli; każda ma towarzyszkę, żadna nie jest pozbawiona drugiej.

⁷Policzki twoje za woalką jak połowy granatu.

⁸Sześćdziesiąt jest królowych, osiemdziesiąt nałożnic i dziewic bez liczby;

⁹ale gołębica moja, niepokalana moja, jedyna jest; jedyna córka swojej matki, wybrannica swojej rodzicielki. Widziały ją dziewice i błogosławiły ją, królowe i nałożnice, i wysławiały ją.

¹⁰Któż to, co wschodzi jak jutrzenka, piękna jak księżyc, rozświetlona jak słońce, majestatyczna jak gwiazdy w szeregu?

¹¹Zszedłem do sadu orzechowego, aby obejrzeć nowe rośliny w dolinie, aby zobaczyć, czy winorośliny wybiły pędy, czy granatowce kwitną.

¹²Zanim się spostrzegłem, dusza moja uczyniła mnie uczestnikiem wozów szlachetnych ludu mego.

¹³Wróć, wróć, Sulamitko! Wróć, wróć, abyśmy cię patrzyć mogli! Czemu byś patrzyła na Sulamitkę jak na taniec Machanaim?