Zechariah 11

¹Otwórz swoje bramy, Libanie, aby ogień pożerał twoje cedry!

²Narzekaj, jałowcze, bo cedr upadł; wspaniałe drzewa są zniszczone! Narzekajcie, dęby z Bashanu; gęsty las został wycięty!

³Słuchajcie narzekania pasterzy; ich bogate pastwiska są zniszczone! Słuchajcie ryku lwów; bujne zarośla Jordanu są zrujnowane!

⁴To mówi Pan, mój Bóg: „Pasij trzodę przeznaczoną do rzeźni.

⁵Ich kupcy je zabijają i pozostają bez kary. Ci, którzy je sprzedają, mówią: «Chwalcie Pana, jestem bogaty!» Ich własni pasterze ich nie oszczędzają.

⁶Gdyż już nie będę miał litości dla ludzi ziemi," mówi Pan. „Dam każdego w ręce jego bliźniego i jego króla. Będą niszczyli ziemię, i nie ocalę nikogo z ich rąk."

⁷Więc pasiłem trzodę przeznaczoną do rzeźni, szczególnie uciśnionych z trzody. Wziąłem wtedy dwa kije i nazwałem jeden Łaskawością, a drugi Jednością, i pasiłem trzodę.

⁸W ciągu jednego miesiąca pozbyłem się trzech pasterzy. Trzoda mnie nienawidziła, i ja wyczerpałem się z powodu nich.

⁹I powiedziałem: „Nie będę wam pasterzem. Niech umierający umiera, a ginący giną. Niech ci, którzy zostali, jedzą mięso jedni drugich."

¹⁰Wziąłem wtedy mój kij zwany Łaskawością i go złamałem, unieważniając przymierze, które zawarłem ze wszystkimi narodami.

¹¹Unieważnione zostało w tamtym dniu, i opresjonowani z trzody, którzy mnie obserwowali, poznali, że to jest słowo Pana.

¹²Powiedziałem im: „Jeśli się wam podoba, dajcie mi moją zapłatę; jeśli nie, zatrzymajcie ją." I dali mi trzydzieści srebrników.

¹³Pan zaś powiedział do mnie: „Rzuć je do garncarza" – tę piękną cenę, za jaką mnie ocenienia! Wziąłem trzydzieści srebrników i rzuciłem je do garncarza w domu Pana.

¹⁴Złamałem wtedy mój drugi kij zwany Jednością, łamiąc więź braterską między Judą a Izraelem.

¹⁵Wtedy Pan powiedział do mnie: „Weź znowu narzędzia pasterza głupiego.

¹⁶Albowiem ja wzbudzę nad ziemią pasterza, który nie będzie się troszczyć o zagubionych, ani szukać młodych, ani leczyć rannych, ani żywić zdowych, ale będzie jeść mięso owiec wybornych, odrywając im kopyta.

¹⁷„Biada pasterzowi bezwartościowemu, który opuszcza trzodę! Niech miecz uderzy w jego ramię i jego prawe oko! Niech jego ramię całkowicie zwiędnie, jego prawe oko całkowicie zaślepnie!"