Zephaniah 2

¹Verzamelt u, verzamelt u tezamen, o schaamteloze natie,

²voordat het besluit in werking treedt en die dag voorbijgaat als door wind meegevoerd kaf, voordat de grimmige toorn des HEREN over u komt, voordat de dag van de toorn des HEREN over u komt.

³Zoekt de HEER, gij allen, zachtmoedigen des lands, die Zijn geboden onderhoudt. Zoekt gerechtigheid, zoekt zachtmoedigheid; wellicht zult gij beschut worden op de dag van de toorn des HEREN.

⁴Gaza zal verlaten worden en Askelon zal in puin liggen. Ashdod zal op de middag leeggemaakt worden en Ekron zal ontworteld worden.

⁵Wee u, die aan de zee woont, gij volk der Kretenzers; het woord des HEREN is tegen u, Kanaän, land der Filistijnen. Hij zegt: Ik zal u vernielen, en niemand zal achterblijven.

⁶Het land aan de zee zal worden tot weiden met bronnen voor herders en tot omheiningen voor kudden.

⁷Dit land zal toebehoren aan het overblijfsel van het volk van Juda; aldaar zullen zij weiden. Des avonds zullen zij zich ter ruste leggen in de huizen van Askelon. De HEER, hun God, zal zich over hen ontfermen; Hij zal hun lot herstellen.

⁸Ik heb de smadingen van Moab gehoord en de versmading der Ammonieten, die Mijn volk hebben gesmaat en zich tegen hun land hebben verzet.

⁹Daarom, zo waar Ik leve, spreekt de HEER, de Almachtige, de God van Israël: Moab zal zekerlijk gelijk Sodom worden, de Ammonieten gelijk Gomorra—een plaats van distels en zoutputten, een woestenij voor eeuwig. Het overblijfsel van Mijn volk zal hen plunderen; de overlevenden van Mijn natie zullen hun land erven.

¹⁰Dit zal hun toekomen ter loon voor hun hoogmoed, omdat zij het volk des HEREN, de Almachtige, hebben gesmaat en getart.

¹¹De HEER zal hun verschrikkelijk zijn, wanneer Hij alle goden der aarde vernietigt. Het zullen Hem aanbidden, allen in hun eigen landen, de eilanden der volken.

¹²Ook gij, Kusjieten, zult door Mijn zwaard worden geslagen.

¹³Hij zal Zijn hand uitstrekken tegen het noorden en Assyrië vernielen, Nineve tot een volkomen woestenij maken, droog als de woestijn.

¹⁴Kudden en kudden zullen daar legeren, alle dieren in menigvoud. De slechtuil en de kerkuil zullen op haar kapitelen nesten. Hun gehuil zal door de vensters klinken, de puin zal in de deuren liggen, de cederen balken zullen blootgelegd worden.

¹⁵Dit is de stad vol uitgelatenheid, die in veiligheid woonde. Zij zei in haar hart: Ik ben het, en er is niemand buiten mij. Hoe is zij tot een woestenij geworden, tot een leger voor het wild gedierte! Ieder die langs haar voorbijgaat, sist en schudt zijn vuist.